Υπάρχει κάτι βαθιά ελληνικό στην αυτοδιοίκηση: τα προβλήματα είναι συνήθως γνωστά σε όλους, αλλά η ευθύνη γι’ αυτά αρχίζει να αναζητείται μόλις κάποιος φύγει από τη θέση του.
Η υπόθεση της έκτασης των επτά στρεμμάτων στο Ναύπλιο είναι χαρακτηριστική.
Ο Γιώργος Φραγκιουδάκης , πρώην αντιδήμαρχος και εκλεγμένος με την παράταξη του Δημήτρη Ορφανού, καταγγέλλει σήμερα ότι μέσα στην πόλη υπάρχει μια «ωρολογιακή βόμβα». Μιλά για εγκατάλειψη, ξερά χόρτα, απορρίμματα, ακόμη και φιάλη υγραερίου και ζητά άμεση παρέμβαση του Δήμου.
Και πολύ σωστά κάνει να ζητά την αντιμετώπιση ενός ενδεχόμενου κινδύνου.
Μόνο που υπάρχει ένα μικρό, αλλά καθόλου ασήμαντο ερώτημα:
Όταν ήταν αντιδήμαρχος, δεν υπήρχε η ίδια έκταση; Δεν υπήρχαν τα ίδια προβλήματα; Δεν είχε ο ίδιος αρμοδιότητα και θεσμικό ρόλο;
Η «ωρολογιακή βόμβα» δεν φύτρωσε στα επτά στρέμματα την ημέρα που ανεξαρτητοποιήθηκε.
Από την άλλη πλευρά, η απάντηση του δημάρχου Δημήτρη Ορφανού δεν είναι ακριβώς η απάντηση που θα περίμενε κανείς σε μια καταγγελία για πιθανό κίνδυνο πυρκαγιάς.
Ο δήμαρχος λέει, μεταξύ άλλων, ότι ο πρώην αντιδήμαρχος όφειλε να κάνει αυτοκριτική, καθώς το ζήτημα παρέμενε άλυτο επί της δικής του θητείας.
Σωστό.
Μόνο που υπάρχει και εδώ ένα δεύτερο ερώτημα:
Αν το ζήτημα ήταν γνωστό στη Δημοτική Αρχή, αν είχε γίνει σύσκεψη πριν από δύο μήνες και αν εκκρεμούσε συγκεκριμένο έγγραφο για τη διοικητική αποβολή, γιατί δεν λύθηκε μέχρι σήμερα;
Διότι ο πολίτης δεν ψηφίζει δήμαρχο και αντιδήμαρχο για να παρακολουθεί ποιος θα κερδίσει τη μάχη των ανακοινώσεων.
Ψηφίζει για να λυθούν τα προβλήματα.
Και εδώ υπάρχει κάτι ακόμη πιο ενδιαφέρον.
Ο Φραγκιουδάκης λέει σήμερα: «Ο Δήμος έχει υποχρέωση να παρέμβει».
Ο Ορφανός απαντά: «Το θέμα εκκρεμούσε όταν είχες εσύ την ευθύνη».
Δηλαδή, με έναν παράξενο τρόπο, και οι δύο ανακοινώσεις καταλήγουν στο ίδιο συμπέρασμα:
Το πρόβλημα υπήρχε. Το γνώριζαν. Και δεν είχε λυθεί.
Αυτό είναι το πραγματικό θέμα.
Όχι ποιος έγραψε καλύτερη ανακοίνωση.
Όχι ποιος χρησιμοποίησε τη λέξη «εγκληματική αμέλεια».
Όχι ποιος θα κάνει περισσότερη αυτοκριτική στον άλλον.
Η αυτοδιοίκηση δεν είναι δικαστήριο όπου ο ένας προσπαθεί να αποδείξει ότι ο άλλος φταίει περισσότερο.
Είναι διοίκηση.
Και στη διοίκηση υπάρχει μια απλή αρχή:
Όποιος έχει την ευθύνη, λύνει το πρόβλημα. Όχι όταν φύγει από την καρέκλα. Όχι όταν ο άλλος φύγει από την καρέκλα. Όσο κάθεται στην καρέκλα.
Ο πρώην αντιδήμαρχος θα ήταν πολύ πιο πειστικός αν μαζί με την καταγγελία έκανε και την αυτοκριτική του: «Ναι, είχα ευθύνη, το ζήτημα δεν λύθηκε όσο ήμουν στη θέση μου και σήμερα ζητώ να λυθεί».
Και ο δήμαρχος θα ήταν πολύ πιο πειστικός αν αντί να αναζητά πρωτίστως τις ευθύνες του πρώην συνεργάτη του έλεγε: «Το γνωρίζουμε, αναλαμβάνουμε την ευθύνη της σημερινής διοίκησης και μέχρι την τάδε ημερομηνία θα έχει καθαριστεί».
Τόσο απλά.
Γιατί στο τέλος της ημέρας, η φωτιά δεν θα ρωτήσει ποιος ήταν αντιδήμαρχος τον Ιούνιο, ποιος ανεξαρτητοποιήθηκε τον Αύγουστο και ποιος είχε την αρμοδιότητα να βγάλει το έγγραφο.
Και οι πολίτες του Ναυπλίου επίσης δεν έχουν καμία υποχρέωση να παρακολουθούν το πινγκ-πονγκ των ευθυνών.
Θέλουν απλώς να μην καεί η πόλη τους.
Και αυτό, τελικά, είναι το μόνο που θα έπρεπε να ενδιαφέρει και τους δύο.
