Ειλικρινά προκαλεί γέλιο να ακούμε σήμερα τον Δημήτρη Κάμποσο να παραδίδει μαθήματα πολιτισμού.
Για ποιον πολιτισμό ακριβώς μιλάει; Για την περίοδο που έκλεισε η Δημοτική Φιλαρμονική; Για το κλείσιμο του Δημοτικού Θεάτρου; Για τα χρόνια που οι σοβαρές πολιτιστικές δομές του Δήμου μπήκαν στο περιθώριο και στη θέση τους κυριάρχησαν οι εκδηλώσεις εντυπωσιασμού;
Αν κάτι έμεινε στη μνήμη των δημοτών από την πολιτιστική του πολιτική, δεν ήταν η ενίσχυση των θεσμών, η στήριξη της καλλιτεχνικής δημιουργίας ή η ανάδειξη της πολιτιστικής κληρονομιάς του Άργους. Ήταν οι φιέστες, τα πανηγύρια και οι δημόσιες σχέσεις.
Δεν ξεχνάμε τα γενέθλια δημάρχου στην πλατεία με τον Λευτέρη Πανταζή, ούτε τις εκδηλώσεις που παρουσιάζονταν ως πολιτιστικά γεγονότα με τον Γιώργο Μάγκα και άλλες αντίστοιχες επιλογές. Κανείς δεν υποτιμά τους καλλιτέχνες. Άλλο όμως η λαϊκή διασκέδαση και άλλο η ολοκληρωμένη πολιτιστική πολιτική ενός Δήμου με την ιστορία και το βάρος του Άργους.
Και βέβαια δεν ξεχνάμε την ΚΕΔΑΜ, που κόστισε ακριβά στους δημότες, αλλά δεν κατάφερε να δημιουργήσει ένα διαρκές και ουσιαστικό πολιτιστικό έργο αντάξιο των χρημάτων που δαπανήθηκαν.
Γι’ αυτό λίγη αυτοσυγκράτηση δεν θα έβλαπτε. Όταν έχεις αφήσει πίσω σου ένα τέτοιο αποτύπωμα στον χώρο του πολιτισμού, το να εμφανίζεσαι σήμερα ως θεματοφύλακάς του δεν προκαλεί πειθώ. Προκαλεί, στην καλύτερη περίπτωση, αμηχανία
