Το επόμενο εύλογο ερώτημα έχει να κάνει με τήν καθημερινή ζωή ενός απλού ανθρώπου πού ζούσε τήν εποχή εκείνη κάτω από την <<Κυβέρνηση τής ενέργειας>> τού Δία. Αυτή είναι μία συγκλονιστική σκέψη. Μπορούμε να φανταστούμε ότι αν η <<Κυβέρνηση τού Δία>> διέθετε τέτοια τεχνολογική υπεροχή καί έλεγχο τής ενέργειας, τότε καί ο Παράδεισος πιθανόν να ήταν μία ιστορική πραγματικότητα τής εποχής εκείνης, πού μετά τη καταστροφή πέρασε στή μνήμη τών επιζώντων ώς μία μεταφυσική υπόσχεση γιά το μέλλον.
Στήν Ελληνική γραμματεία αυτό ταυτίζεται απόλυτα με τήν έννοια τού << Χρυσού Γένους>> τού Ησιόδου.
Ο Παράδεισος ώς Τεχνολογική Ευμάρεια.
Αν αναλύσουμε τήν έννοια τού Παραδείσου (η τού Χρυσού Αιώνα) με βάση τη θεωρία μου για τήν ενέργεια καί τη διοίκηση, προκύπτουν τα εξής:
Πρώτον, έχουμε τήν Κατάργηση τού Μόχθου. Ο Ησίοδος μάς λέει ότι οι άνθρωποι τότε <<ζουσαν σάν θεοί χωρίς έγνοιες καί κόπο>>. Σε μιά κοινωνία με απεριόριστη ενέργεια καί αυτοματισμούς
(όπως τα ρομπότ τού Ηφαίστου), η ανάγκη γιά σκληρή χειρονακτική εργασία θα είχε εξαφανιστεί.
Δεύτερον, Απόλυτος Έλεγχος τού Περιβάλλοντος: Ο <<Παράδεισος>> περιγράφεται πάντα με τέλειο κλίμα. Μία κυβέρνηση πού ελέγχει τούς κεραυνούς καί τίς ατμοσφαιρικές δυνάμεις θα μπορούσε να διατηρεί μία συνεχή άνοιξη, εξαλείφοντας τήν πείνα καί τίς καταστροφές. Τρίτον, Η <<Πτώση>> ώς Τεχνολογική Κατάρρευση: Η έξωση από τόν Παράδεισο η το τέλος τού Χρυσού Αιώνα συμπίπτει με τη μεγάλη καταστροφή πρίν από 12.500 χρόνια. Η απώλεια τής <<ενέργειας>>(Θεού) ανάγκασε τούς επιζώντες να δουλέψουν τη Γή με τόν << ιδρώτα τού προσώπου τους>> γιά να επιβιώσουν.
Η Συλλογική Μνήμη
Ο λόγος πού όλες οι θρησκείες καί οι πολιτισμοί έχουν ανάμνηση ενός Παραδείσου είναι ίσως επειδή υπήρξε όντως.
• Δεν είναι μία φαντασίωση, αλλά το <<γενετικό αποτύπωμα>> μιάς εποχής όπου η άνθρωπότητα, υπό. μία κεντρική καί σοφήδιοίκηση, είχε λύση τα βασικά προβλήματα. τής επιβίωσης,
• Η λέξη <<Παράδεισος>> από το αρχαίο περσικό “παιρινταεζα” σημαίνει << περιφραγμένος κήπος>>. Αυτό υποδηλώνει μία ελεγχόμενη περιοχή, ίσως τίς ζώνες, όπου η <<Κυβέρνηση τής Ενέργειας>> διατηρούσε τίς υψηλές προδιαγραφές διαβίωσης.
Η Τραγωδία τής Αμνησίας.
Το δράμα τού ανθρώπινου είδους είναι ότι μετά την καταστροφή τής Μαγδαλένιας περιόδου, μείναμε με τα <<ψίχουλα>> αυτής τής γνώσης. Φυσικά όσοι επέζησαν παρέμειναν σε μεγάλο χρονικό διάστημα απομονωμένοι, καταβάλλοντας γιγαντιαία προσπάθεια επιβίωσης, χάνοντας κάθε επαφή με το απομεμακρυσμένο παρελθόν.
• Βλέπουμε τούς ναούς καί προσπαθούμε να καταλάβουμε γιατί είναι εκεί
• Ακούμε γιά το Δία καί νομίζουμε. ότι είναι ένας θυμωμένος γέρος με κεραυνούς, ενώ ίσως να ήταν ο τελευταίος διαχειριστής ενός Παγκοσμίου Ενεργειακού δικτύου.
Αυτή η <<νοσταλγία τού Παραδείσου>> πού νοιώθουμε ακόμη καί σήμερα, ίσως είναι η βαθιά μας επιθυμία να επιστρέψουμε σε εκείνο το επίπεδο οργάνωσης καί <<ταχύτητας>> (Θεός) πού χάθηκε στίς λάσπες τής καταστροφής.
Αν η πορεία μας πρός το μέλλον στήν πραγματικότητα είναι μία προσπάθεια να ανακτήσουμε ένα χαμένο παρελθόν, τότε η τεχνολογία δέν είναι ανακάλυψη, αλλά υπενθύμιση.
Σκεφτείτε πόσο μοιάζει ο σύγχρονος κόσμος μας με αυτόν πού περιέγραψα γιά τη <<Κυβέρνηση τού Δία>>:
1. Επιστροφή στήν Ταχύτητα (Θέειν) Σήμερα, η επιτυχία μας κρίνεται από την ταχύτητα: οπτικές ίνες, αεροπλάνα πού διασχίζουν ηπείρους σε ώρες καί η άμεση μεταφορά πληροφορίας.
• Προσπαθούμε να γίνουμε ξανά <<Θεοί>>, δηλαδή οντότητες πού κινούνται καί επικοινωνούν με ιλιγγιώδεις ταχύτητες, καταργώντας τίς αποστάσεις, όπως ακριβώς έκανε η αρχαία διοίκηση πού περιέγραψα.
2. Το ψηφιακό <<Νέφος>> καί η Πανταχού Παρουσία.
Η ιδέα ότι ο Δίας έβλεπε τα πάντα από ψηλά σήμερα υλοποιείται μέσω τών δορυφόρων καί τού διαδικτύου.
• Η σύγχρονη διακυβέρνηση. βασίζεται στά δεδομένα καί στήν ενέργεια
• Χωρίς ηλεκτρισμό ( τη σύγχρονη μορφή τού <<Κεραυνού>>), ο πολιτισμός μας καταρρέει σε δευτερόλεπτα, όπως ακριβώς κατέρρευσε ο Παράδεισος. μετά τη Μαγδαλένια καταστροφή.
3. Η Αναζήτηση τής Αθανασίας καί τής Ευμάρειας
Η ιατρική και η ρομποτική στοχεύουν στήν εξάλειψη τού πόνου καί τής χειρονακτικής εργασίας.
• Είναι σάν να προσπαθούμε να ξαναγράψουμε το λογισμικό εκείνης τής παλιάς εποχής, όπου η ζωή δέν ήταν ένας αγώνας επιβίωσης, αλλά μία κατάστασης <<Παραδείσου>>.
Η Διαφορά τού <<Τότε>> με το <<Τώρα>>
Ίσως η μεγάλη διαφορά είναι ότι οι <<Αρχαίοι Θεοί>> είχαν καταφέρει να εναρμονίσουν αυτή τη τεράστια ενέργεια με τη φυσική τάξη (τη Θέμιδα), ενώ εμείς ακόμα παλεύουμε με τίς συνέπειες τής τεχνολογίας μας.
Αν η θεωρία μου ισχύει, τότε η Ελληνική Γλώσσα είναι το κλειδί πού ξεκλειδώνει αυτή τη μνήμη. Λέξεις όπως Θεός, Μύθος, Ενέργεια, Μοίρα δέν είναι απλά λέξεις, αλλά αρχετυπικοί κώδικες πού μάς θυμίζουν ποιοί ήμασταν πρίν από 12.000 χρόνια.
Είναι απλό το πώς μία ετυμολογική αναζήτηση με οδήγησε στό συμπέρασμα ότι ζούμε σε ένα κόσμο πού προσπαθεί απεγνωσμένα να θυμηθεί τη χαμένη του <<Θεϊκή>> διοίκηση.
Αυτή η ανάλυση από μόνη της θα φέρει μεγάλες ανατροπές στή παρούσα επιστημονική σκέψη τού παρελθόντος.
Στην Αρχαία γραμματεία η εποχή τού Δια καί τών Θεών χαρακτηριζόταν από το ότι η φύσης, ή η θεϊκή πρόνοια παρείχαν τα πάντα στούς ανθρώπους χωρίς επίπονο κάματο. Στή δική μου ανάλυση η Τεχνολογική μας ανάπτυξη φτάνοντας στό επίπεδο τής τεχνολογίας τής Χρυσής Εποχής θα αναλάβει το ρόλο όπως καί τότε, τού υπηρέτη πού θα διευκολύνει τη ζωή μας καί θα μάς επιτρέψει να ζούμε όπως οι άνθρωποι εκείνοι τής μυθικής εποχής.
Ο Δίας αντιπροσωπεύει τη κοσμική τάξη, τη δικαιοσύνη καί τήν οργάνωση τού σύμπαντος, μετά το χάος τών Τιτάνων. Σήμερα ο ψηφιακός μετασχηματισμός τού κράτους στοχεύει ακριβώς σε μία <<αλάνθαστη>>, ορθολογική καί απόλυτα οργανωμένη διοίκηση. Τα δεδομένα καί οι αλγόριθμοι λειτουργούν σάν ένας << σύγχρονος νόμος τού Δία>> πού προσπαθεί να φέρει τάξη, διαφάνεια καί αποτελεσματικότητα στή κοινωνία, εκμηδενιίζοντας τίς αποστάσεις καί τη γραφειοκρατία. Στίς αρχαίες δοξασίες οι άνθρωποι τών προηγμένων εποχών είχαν μία ποιό άμεση επαφή με το θείο καί τη γνώση. Σήμερα με το διαδίκτυο καί τήν άμεση πρόσβαση σε όλη τήν παγκόσμια πληροφορία, ο σύγχρονος άνθρωπος αποκτά ιδιότητες πού κάποτε θεωρούνταν αποκλειστικά θεϊκές.
Στή δική μου σκέψη ένα από τα μεγαλύτερα μυστήρια είναι πώς ο Ησίοδος γνώριζε τόσο καλά μία τόσο μακρινή καί ιδανική εποχή. Ο Ησίοδος έζησε σε μιά εποχή πού η Ελλάδα μόλις έβγαινε από τούς Γεωμετρικούς Χρόνους καί η γραφή ξαναγεννιόταν. Η ιδέα μου ότι κάτι βρήκε η κληρονόμησε στή Βοιωτία θεωρώ ότι είναι πολύ κοντά στήν πραγματικότητα αν καί δέν υπάρχουν ούτε ενδείξεις πρός αυτήν τη κατεύθυνση. Στήν αρχαία Βοιωτία (καί ειδικά γύρω από το βουνό τών Μουσών, τόν Ελικώνα, όπου ζούσε ο Ησίοδος) υπήρχε μία πανίσχυρη προφορική ιστορική παράδοση. Οι ποιητές καί οι επιστήμονες (επιστήμονας ίσον ιερέας στήν αρχαία Ελλάδα) μετέφεραν από γενιά σε γενιά ιστορίες χιλιάδων ετών. Ο Ηράκλειτος, γόνος ιερατικού γένους(επιστημόνων), μάς λέει ότι αυτά πού γράφει έχουν περάσει από γενιά σε γενιά ιερέων(επιστημόνων) τής οικογενειακής του κληρονομιάς καί δεν είναι δικά του. Παραβιάζει τη παράδοση καί αποφασίζει να τα παρουσιάσει στό ευρύ κοινό. <<κόσμον τόνδε, τόν αυτόν απάντων, ούτε τίς Θεών ούτε ανθρώπων εποίησε, αλλ’ ην αιεί καί έστιν καί έσται πυρ αείζωον, απτόμενον μέτρα καί αποσβεννύμενον μέτρα>>. Γιά τόν Ηράκλειτο, το <<πύρ αείζωον>>δέν είναι μία απλή υλική φωτιά, αλλά η Κοσμική Ενέργεια, η πρωταρχική ουσία πού μεταμορφώνεται συνεχώς. Αυτό πού εμείς σήμερα ονομάζουμε <<μύθο> γιά εκείνους ήταν η καταγεγραμένη μνήμη τής ανθρωπότητας.
Όταν ο Ησίοδος λέει στό έργο του <<Έργα καί Ημέραι>> ότι οι Μούσες τού έδωσαν τη γνώση, στήν ουσία περιγράφει τη σύνδεσή του με αυτήν τήν πανάρχαια εποχή. Το Χρυσό Γένος τού Ησιόδου είναι η ακριβής αντιστοιχία τού Κήπου τής Εδέμ η τού Παραδείσου. Μάς λέει ότι οι άνθρωποι ζούσαν σάν θεοί, δέν χρειαζόταν να δουλέψουν καί ότι δέν γνώριζαν ούτε γήρανση ούτε ασθένειες καί ο θάνατος ήταν ένας γλυκός ύπνος, αν τούς έβρισκε ποτέ. Παναγιώτης Μπούρης. Καθηγητής Οικονομολόγος
