Ώρα να ειπωθεί η αλήθεια!
Περίμενα να κοπάσουν λίγο οι θριαμβολογίες και οι πηχυαίοι τίτλοι που αφορούν το πρόσωπό μου.
Πίσω από τις αναρτήσεις, τις κραυγές και τους πανηγυρισμούς υπάρχει μια ανθρώπινη τραγωδία. Ένας άνθρωπος χάθηκε και αυτό θα έπρεπε να μας κάνει όλους πιο προσεκτικούς, πιο σοβαρούς και πιο ανθρώπινους.
Η ανθρώπινη απώλεια δεν προσφέρεται για πολιτική εκμετάλλευση.
Όσοι επιχειρούν να μετατρέψουν μια τραγωδία σε φτηνή προπαγάνδα εκτίθενται μόνοι τους.
Αποφάσισα να μιλήσω έπειτα από 2,5 χρόνια σιωπής και ανοχής. Υπηρέτησα τον Δήμο Άργους – Μυκηνών με ευθύνη, μέσα σε πραγματικές δυσκολίες, ελλείψεις προσωπικού, ανεπαρκή χρηματοδότηση και προβλήματα που όλοι γνωρίζουν στην αυτοδιοίκηση, αλλά λίγοι παραδέχονται δημόσια.
Δεν θα μπω στη λογική της πολιτικής ανθρωποφαγίας.
Θα πω μόνο την αλήθεια.
Ανέλαβα τον δύσκολο ρόλο της αντιδημαρχίας για τα αδέσποτα ζώα συντροφιάς με ενθουσιασμό και διάθεση προσφοράς. Πολύ γρήγορα όμως διαπίστωσα ότι η συγκεκριμένη αρμοδιότητα αποτελούσε «την καυτή πατάτα» του Δήμου και συνειδητοποίησα πως το έργο που κλήθηκα να υπηρετήσω κουβαλούσε μια παθογένεια και μια ανεπάρκεια πολλών ετών.
Σε λιγότερο από δύο μήνες από την ανάληψη των καθηκόντων μου, σε μια περίοδο κατά την οποία ακόμη συγκροτούνταν οι σχετικές υπηρεσίες του Δήμου και ενημερωνόμουν για το αντικείμενο, πριν καν προλάβω να αντιληφθώ πλήρως το μέγεθος και τη δυσκολία της κατάστασης, συνέβη το γνωστό τραγικό περιστατικό που με έφερε αντιμέτωπη με τη Δικαιοσύνη. Η κοινή λογική λέει ότι μέσα σε ένα τόσο μικρό χρονικό διάστημα δεν θα μπορούσα να έχω διορθώσει χρόνιες δυσλειτουργίες και προβλήματα ετών.
Παρά την απόφαση του δικαστηρίου, οφείλω να αναφέρω ότι η εισαγγελική πρόταση ήταν υπέρ της απαλλαγής μου, ενώ και η στάση των δικαστών απέναντί μου υπήρξε σε όλη τη διαδικασία ιδιαίτερα θετική και ανθρώπινη. Κατά τη διάρκεια της δίκης αναγνωρίστηκαν τόσο η προσφορά και οι δράσεις μου, όσο και η προσωπικότητά μου, αλλά και η αντικειμενική δυσκολία του έργου που κλήθηκα να διαχειριστώ. Και αυτό έχει τη σημασία του !!!
Ποτέ δεν ένιωσα ένοχη. Και αν πίστευα έστω και για μια στιγμή ότι έφερα πραγματική ευθύνη για ένα τόσο τραγικό γεγονός, όχι μόνο θα είχα παραιτηθεί, αλλά θα είχα κυριολεκτικά κρυφτεί από ντροπή και πόνο.
Θέλω επίσης, μέσα από την καρδιά μου, να ευχαριστήσω τους εξαίρετους δικηγόρους μου, κα Χρ. Μελίδη και κ. Αναστάσιο Καλαλά και όλους όσοι στάθηκαν δίπλα μου χωρίς κανέναν ενδοιασμό και με στήριξαν αυθόρμητα, ανθρώπινα και ηθικά σε μια εξαιρετικά δύσκολη περίοδο.
Ιδιαίτερα ευχαριστώ τους κτηνιάτρους της πόλης μας, κ. Χ. Ντούρο, κα Μ. Καρδαρά και Αλ. Μαστοράκο, με τους οποίους συνεργάστηκα, τους συνεργάτες μου στην περισσυλλογή κ. Π. Σπηλιόπουλο και Α. Συρεγγέλα, τους εθελοντές που δίνουν καθημερινά μάχη για τα αδέσποτα ζώα, τους συναδέλφους μου στον Δήμο, καθώς και τον Δήμαρχο Άργους – Μυκηνών για τη στήριξή τους.
Η αλήθεια δεν χρειάζεται κραυγές. Χρειάζεται μόνο χρόνο και καθαρή – ήσυχη συνείδηση!!!
