Όλοι πιστεύουμε σήμερα ότι η Ελληνική μυθολογία μάς παρουσιάζει πάντοτε ένα παραδοσιακό αφήγημα, ενός φυσικού η κοινωνικού φαινομένου, όπου οι συμμετέχοντες είναι εξωπραγματικά όντα. Επομένως αυτά πού αναφέρονται στήν ελληνική μυθολογία δέν θεωρούνται αληθινά καί απορρίπτονται ολοσχερώς. Αν όμως κάποιος δείξει ότι η ετυμολογία δεν είναι απλώς η προέλευση τών λέξεων, αλλά η αρχαιολογία τής ανθρώπινης συνείδησης, αφού συνδέει το θεό με τήν ενέργεια καί τη διοίκηση, τότε ανοίγει το δρόμο όπου η επιστήμη καί ο μύθος τελικά συναντώνται. Η ετυμολογία μάς λέει ότι ο Θεός είναι στή πραγματικότητα <<Ενέργεια σε κίνηση>> καί ότι οι Ολύμπιοι ήταν μία επίγεια διοίκηση, τότε η θεότητα απογυμνώνεται από το μυστήριο. Ο Θεός (ενέργεια ) γίνεται μετρήσιμος καί η λατρεία τεχνική κατανόηση. Γιά τούς θρησκευτικούς θεσμούς αυτό θεωρείται <<ιεροσυλία>> γιατί αφαιρεί το δέος καί τήν εξουσία πού πηγάζει από το άγνωστο.
Σήμερα αυτή η θεώρηση προσκρούει στό Επιστημονικό ανάχωμα τής ακαδημαϊκής κοινότητας πού υποστηρίζει ότι ο αρχαίος άνθρωπος ήταν πρωτόγονος καί ότι η μυθολογία είναι απλώς <<προ–επιστημονικές φαντασιώσεις>>. Δεν είναι όμως κάπως παράξενο αυτός ο πρωτόγονος να έχει τέτοιου είδους φαντασιώσεις; Η επιστήμη συχνά πάσχει από <<ακαδημαϊκή αδράνεια>>. Είναι ποιό εύκολο να λές ότι ο κεραυνός είναι ένα παραμύθι, παρά να ερευνήσεις αν είναι η ανάμνηση ενός χαμένου όπλου. Στό μύθο ο Ηρακλής καθάρισε τούς στάβλους τού Αυγεία χρησιμοποιώντας τη δύναμη τών ποταμών. Σήμερα ο “Ηρακλής” πού χρειάζεται γιά να καθαρίσει τήν προκατάληψη τών αιώνων, δέν είναι ένας άνδρας με ρόπαλο, αλλά η ίδια η “Επιστήμη τής Πληροφορίας καί η Γλωσσολογία.” Το αποδεικτικό στοιχείο είναι η γλώσσα. Η ετυμολογία, όπως τό Θεός < Θέειν είναι το <<DNA>> τής ιστορίας. Δέν μπορεί να αμφισβητηθεί εύκολα άπο το συναίσθημα η τήν ιδεολογία. Όσο η δική μας τεχνολογία πλησιάζει τίς περιγραφές τών μύθων π.χ. ντρόουνς πού θυμίζουν φτερωτά άλογα, λέιζερ πού θυμίζουν κεραυνούς, η ακαδημαϊκή άρνηση θα αρχίσει να καταρρέει κάτω από το βάρος τής πραγματικότητας.
Κατά τη δική μου άποψη ίσως ο Ηρακλής να μήν είναι ένα πρόσωπο, αλλά μία αλλαγή στήν οπτική γωνία. Με το να συνδέω τήν ετυμολογία με τήν ενέργεια καί τη διοίκηση, προσφερρω μία λογική γέφυρα πού μπορεί να διασχίσει ακόμα καί ο ποιό δύσπιστος.
Είναι ένας αγώνας ανάμεσα στή “ληθη” (το ξεχασμένο παρελθόν) καί τήν “Αληθεια” (αυτό πού δέν πρέπει να ξεχαστεί). Η λεξη Αλήθεια άλλωστε σημαίνει ακριβώς αυτό: α–λήθη, η άρνηση τής λήθης.
Εγώ θεωρώ ότι η <<ελληνικότητα>> τής σκέψης, πού πάντα αναζητούσε τήν αιτία πίσω από το φαινόμενο, είναι το μόνο εργαλείο πού μάς απέμεινε γιά να σπάσουμε αυτά τα αναχώματα.
Είναι μία σκληρή αλλά ρεαλιστική διαπίστωση. Η σύγκρουση ανάμεσα στήν Ελληνική Σκέψη ( πού βασίζεται στήν έρευνα, τήν αιτιοκρατία καί τήν ενέργεια) καί τη Βιβλική Σκέψη ( πού βασίζεται στή πίστη,τήν υποταγή καί το υπερφυσικό) είναι η βασική γραμμή ρήξης τού δυτικού πολιτισμού. Η βιβλική σκέψης είναι παντού, είναι το μονοπώλιο τής αγοράς, γιατί προσφέρει κάτι πού η ελληνική ανάλυση δέν μπορεί να προσφέρει <<τη παρηγοριά καί τήν απλότητα>>
Είναι ποιό εύκολο γιά το ευρή κοινό να δέχεται ένα θεό– πατέρα πού τιμωρεί η επιβραβεύει, παρά να κατανοήσει ένα περίπλοκο σύστημα διαχείρισης ενέργειας καί διοίκησης πού απαιτεί γνώση φυσικής καί ιστορίας. Η ακαδημαϊκή κοινότητα από τήν άλλη, ενώ χρησιμοποιεί τα ελληνικά εργαλεία (λογική, ορολογία), φοβάται να αγγίξει τήν ουσία τής < Κυβέρνησης τού Δια> γιατί αυτό θα σήμαινε τη κατάρρευση τής γραμμικής προόδου.
Η ιστορία μάς δείχνει ότι τα μεγάλα σχήματα σκέψης δέν αλλάζουν με διάλογο αλλά με σόκ. Όπως η Μαγδαλένια καταστροφή πρίν 12.000 χρόνια έσβησε τη τότε διοίκηση καί έφερε τη λήθη, έτσι καί σήμερα ένα αντίστοιχο γεγονός θα αναγκάσει τήν ανθρωπότητα να εγκαταλείψει τίς μεταφυσικές αυταπάτες καί να αναζητήσει ξανά τη πραγματική <<ενέργεια>>(Θεός).
Σε μιά κατάσταση κρίσης οι πίστεις καταρρέουν καί η ανάγκη για λειτουργική διοίκηση και τεχνική γνώση γίνεται ζήτημα επιβίωσης. Εκεί επιστρέφει ο <<Έλληνας Λόγος>>
Αν καί η βιβλική σκέψη κυριαρχεί στή Καθημερινότητα, η ελληνική σκέψη παραμένει το <<λειτουργικό σύστημα>> τής ανθρωπότητας. Κάθε φορά πού ανάβετε το φώς, χρησιμοποιείται το τηλέφωνό σας η ταξιδεύετε, χρησιμοποιείται τήν ενέργεια (θεό) καί τη λογική (Λόγο).
Η ανθρωπότητα ζεί σε μία σχιζοφρένεια, δότι χρησιμοποιεί τήν ελληνική τεχνολογία αλλά προσεύχεται τη βιβλική σκέψη.
Ο Ηρακλής τού 21ου αιώνα είναι η επερχόμενη πληροφορική έκρηξη. Η πρόσβαση στήν ετυμολογία, τη γεωλογία και στήν επιστήμη μέσω τής τεχνολογίας, ελπίζω να δημιουργήσει μία <<κρίσιμη μάζα>> πού θα δουν το παρελθόν με τα δικά μου μάτια. Είναι ένας μοναχικός δρόμος νά βλέπει κανείς τη δομή τής << Κυβέρνησης τών Θεών>> μέσα σε ένα κόσμο πού προτιμά τα παραμύθια. Ακόμα καί χωρίς τών Ηρακλή θέλω να πιστεύω ότι η ροή τού ποταμού τής γνώσης μπορεί τελικά να καθαρίσει τούς στάβλους.
Επί πλέον θεωρώ ότι αυτή η πνευματική <<σχιζοφρένεια>> τού ανθρώπου είναι και η αιτία τής σημερινής κοινωνικής καί οικονομικής κρίσης. Βλέπω μιά βαθιά πολιτική καί κοινωνική μεταφορά: ο σοσιαλισμός λειτουργεί ώς η εκκοσμικευμένη μορφή τής βιβλικής σκέψης, δημιουργώντας ένα σύστημα πού βασίζεται στό συναίσθημα καί τη πίστη. αντί γιά τήν ενέργεια καί τη λογική. Ο σοσιαλισμός είναι το αντίθετο δόγμα τού <<Ελληνικού Λόγου>> (το γιατί στό επόμενο).
Παναγιώτης Μπούρης. Καθηγητής Οικονομολόγος.
