Η ενημέρωση έχει πάψει προ πολλού να είναι ενημέρωση. Είναι αναπαραγωγή σοκ. Είναι εμπορική εκμετάλλευση του ανθρώπινου πόνου. Δεν υπάρχει μέτρο, δεν υπάρχει όριο, δεν υπάρχει εκείνη η στοιχειώδης γραμμή που να λέει: «ως εδώ».
Και μέσα σε όλο αυτό, μπαίνουν και οι συγγενείς. Γονείς, αδέλφια, άνθρωποι διαλυμένοι, που βρίσκονται ξαφνικά μπροστά σε κάμερες. Μιλούν, ξαναμιλούν, εξαντλούνται δημόσια. Είναι εύκολο να τους κρίνεις. Να πεις «γιατί βγαίνουν;». Αλλά η αλήθεια είναι πιο άβολη: όταν ο πόνος σου γίνεται θέμα, νιώθεις πως αν δεν μιλήσεις, θα σε καταπιεί η σιωπή. Πως αν δεν εκτεθείς, θα ξεχαστείς.
Το πρόβλημα, όμως, δεν είναι μόνο αυτοί. Είναι το σύστημα που τους τραβάει μπροστά. Που χρειάζεται το δάκρυ τους για να γεμίσει χρόνο. Που μετατρέπει την απώλεια σε θέαμα και τη θλίψη σε νούμερα τηλεθέασης.
Κάπου εδώ χάνεται η ουσία. Το «γιατί» πίσω από τα εγκλήματα. Οι κοινωνικές αιτίες. Η πρόληψη. Η ευθύνη. Όλα αυτά θάβονται κάτω από κραυγές, υποθέσεις και ατελείωτες ώρες τηλεοπτικού θορύβου.
Και τελικά μένει κάτι πολύ πιο ανησυχητικό: μια κοινωνία που δεν σοκάρεται πια από τον θάνατο, αλλά τον παρακολουθεί. Που δεν σιωπά μπροστά στην απώλεια, αλλά την καταναλώνει. Που δεν αναζητά την αλήθεια, αλλά την ένταση.
Δεν είναι μόνο θέμα δημοσιογραφίας. Είναι θέμα πολιτισμού.
Και ίσως ήρθε η στιγμή να αναρωτηθούμε όχι μόνο τι δείχνουν οι οθόνες, αλλά γιατί εμείς συνεχίζουμε να τις κοιτάμε.
