Υπάρχουν στιγμές σε ένα δημοτικό συμβούλιο που χωρίς να το επιδιώκει κανείς, αποκαλύπτεται η σκληρή πραγματικότητα 2,5 χρόνων διοίκησης Ορφανού. Μια τέτοια στιγμή ήταν η τοποθέτηση του Προέδρου του Δημοτικού Συμβουλίου Κωνσταντίνου Καράπαυλου κατά τη συζήτηση του προϋπολογισμού του Δήμου Ναυπλιέων.
Ο ίδιος, ως βασικός πυλώνας της συμπολίτευσης που στηρίζει τη διοίκηση Ορφανού, προχώρησε σε μια τοποθέτηση που έμοιαζε περισσότερο με καταγγελία παρά με υπεράσπιση ενός σχεδίου που καλείται να ψηφίσει. Και εδώ ακριβώς βρίσκεται η ουσία του πράγματος: όταν η κριτική δεν προέρχεται από την αντιπολίτευση αλλά από το εσωτερικό της ίδιας της διοίκησης, τότε δεν μιλάμε απλώς για διαφωνία μιλάμε για ομολογία αποτυχίας.
Ο κ. Καράπαυλος μίλησε για την ανάγκη ενός συμμετοχικού προϋπολογισμού, για την ανάγκη ιεράρχησης προτεραιοτήτων ενώ αναγνώρισε ότι και ο φετινός προϋπολογισμός περιορίζεται σε μια τεχνική καταγραφή αριθμών, χωρίς πολιτικό στίγμα και στρατηγική κατεύθυνση. Μίλησε για την ανάγκη αναμορφώσεων, για ελλείψεις κονδυλίων σε βασικούς τομείς όπως η καθαριότητα, για αποσπασματικές δράσεις που δεν εντάσσονται σε έναν συνολικό σχεδιασμό.
Ακόμη πιο αποκαλυπτική ήταν η αναφορά του στις απευθείας αναθέσεις και στην ανάγκη για μεγάλους, συγκροτημένους διαγωνισμούς. Πρόκειται για μια κριτική που εδώ και καιρό διατυπώνεται από την αντιπολίτευση. Όταν όμως επαναλαμβάνεται από τα έδρανα της συμπολίτευσης, αποκτά άλλο βάρος αφού επιβεβαιώνει ότι η διοίκηση δεν έχει καταφέρει να αλλάξει πρακτικές που η ίδια είχε δεσμευτεί προεκλογικά να περιορίσει.
Με άλλα λόγια, ο κ. Καράπαυλος περιέγραψε μια διοίκηση που λειτουργεί χωρίς συνοχή, χωρίς προγραμματισμό και χωρίς πολιτικό σχέδιο. Και το έκανε όχι ως εξωτερικός παρατηρητής, αλλά ως μέρος αυτής της διοίκησης.
Δεν είναι τυχαίο ότι η τοποθέτηση του προκάλεσε έντονες αντιδράσεις από την αντιπολίτευση. Τόσο ο πρώην δήμαρχος Δημήτρης Κωστούρος όσο και ο κ. Παπαδημόπουλος καυτηρίασαν την παρέμβασή του, επισημαίνοντας το προφανές ότι δεν μπορεί κάποιος να στηρίζει μια διοίκηση και ταυτόχρονα να την αποδομεί δημόσια με τέτοιο τρόπο. Η στάση αυτή δεν συνιστά δημιουργική κριτική συνιστά πολιτική αντίφαση.
Και πράγματι, η εικόνα που διαμορφώθηκε ήταν οξύμωρη. Ένας συμπολιτευόμενος να μιλά σαν αντιπολιτευόμενος και η διοίκηση Ορφανού να αμφισβητείται εκ των έσω.
Το πιο ανησυχητικό, ωστόσο, δεν είναι η ίδια η κριτική. Είναι το γεγονός ότι επιβεβαιώνει όσα εδώ και καιρό βιώνει η τοπική κοινωνία για μια διοίκηση που τρέχει πίσω από τα γεγονότα, που δυσκολεύεται να οργανώσει βασικές λειτουργίες, που αναλώνεται σε αποσπασματικές αποφάσεις χωρίς μακροπρόθεσμο σχεδιασμό.
Όταν, λοιπόν, ένας εκ των βασικών υποστηρικτών της δημοτικής αρχής περιγράφει αυτή την κατάσταση, τότε δεν πρόκειται για υπερβολή της αντιπολίτευσης. Πρόκειται για εσωτερική παραδοχή.
Και τελικά, το ερώτημα δεν είναι τι είπε ο κ. Καράπαυλος. Το ερώτημα είναι γιατί τα είπε και γιατί τα είπε τώρα.
Αναμένουμε τις εξελίξεις που έρχονται…
