Είναι κοινή συνισταμένη των δημοσκοπήσεων, η πρόθεση των ψηφοφόρων για αλλαγή κυβέρνησης. Ποτέ τις τελευταίες δεκαετίες δεν είχε η έννοια της αλλαγής τόσο ουσιαστική και βαθιά πολιτική σημασία. Δεν αφορά σε απλή εναλλαγή στα πρόσωπα εξουσίας, αλλά σε γενικότερη αλλαγή στρατηγικής, πολιτικής και προτεραιοτήτων σε όλα τα κυβερνητικά πεδία.
Αυτή η παγιωμένη δημοσκοπική τάση οφείλεται στο αποτυχημένο κυβερνητικό μοντέλο του νεοφιλελευθερισμού, που θέλει τη φτωχοποίηση της μεσαίας τάξης σε ένα κράτος χωρίς κοινωνικό πρόσωπο, χωρίς θεσμούς και χωρίς ισχυρό δημόσιο χαρακτήρα. Τα σκάνδαλα του ΟΠΕΚΕΠΕ με τα εκατομμύρια των ευρωπαϊκών κονδυλίων που έγιναν πολυτελή αυτοκίνητα και βίλες, των υποκλοπών σε ένα κράτος που παρακολουθεί τους πολίτες του χωρίς σεβασμό στη δημοκρατία, των απευθείας αναθέσεων «κατά παρέκκλιση των κείμενων διατάξεων» που χρησιμοποίησε η κυβέρνηση για να μοιράσει κρατικό χρήμα και η εθνική τραγωδία των Τεμπών όπου το κράτος απέτυχε οικτρά είναι τα επιτεύγματα της Νέας Δημοκρατίας, που βαρύνουν στην συλλογική συνείδηση στο δρόμο για τις επόμενες εκλογές.
Με τα προβλήματα της χώρας άλυτα, μας βρήκε η ακόμα πιο δύσκολη συγκυρία του πολέμου στο Ιράν, που ήδη μετρά ένα μήνα σε διάρκεια. Η νέα γεωπολιτική κατάσταση έχει ήδη προκαλέσει ενεργειακή κρίση, που σε αδύναμες οικονομικά χώρες όπως η δική μας έχει οδηγήσει σε ξέφρενες ανατιμήσεις σε βασικά αγαθά, μειώνοντας ακόμα περισσότερο το διαθέσιμο εισόδημα και καθιστώντας την ακρίβεια το κυρίαρχο πρόβλημα για την ελληνική κοινωνία. Για άλλη μια φορά -όπως και με τον πόλεμο στην Ουκρανία- η κυβέρνηση δικαιολόγησε την αποτυχία της να χαλιναγωγήσει την ακρίβεια χαρακτηρίζοντας την ως «εισαγόμενη», ενώ ως μόνη μέθοδο για την αντιμετώπιση της αισχροκέρδειας στο ράφι χρησιμοποίησε τα κάθε είδους «pass», επιδόματα και κουπόνια, που κρατούν όμηρους τους πολίτες στη μιζέρια. Η διαχείριση της φτώχιας δεν είναι το όραμα που έχει ανάγκη η χώρα.
Για τους πολίτες που βλέπουν το κόστος της ζωής να αυξάνεται καθημερινά, οι κυβερνητικές δικαιολογίες δεν πείθουν. Το ντόμινο των συνεπειών του πολέμου έχει βάλει φωτιά στην τσέπη των καταναλωτών και τα μέτρα «ασπιρίνες» που παίρνει η κυβέρνηση (όπως η αύξηση του κατώτατου μισθού) δεν βοηθούν.
Η πραγματικότητα που βιώνουν οι πολίτες είναι η απόλυτη αποτυχία της κυβέρνησης στη μάχη κατά της ακρίβειας. Επί επτά χρόνια δεν είδαμε ούτε αλλαγή του οικονομικού μοντέλου, ούτε στήριξη του εισοδήματος, ούτε φοροελαφρύνσεις, ούτε οικονομική αυτάρκεια της χώρας, αλλά ούτε και όρια στην ασυδωσία των συμφερόντων και των κολλητών. Αντίθετα, τα ιδιωτικά συμφέροντα θέριεψαν, αισχροκέρδησαν χωρίς όριο και αύξησαν τα κέρδη τους.
Αυτή την δυσοίωνη πραγματικότητα που ζούμε θέλει να αλλάξει το ΠΑΣΟΚ. Όπως απέδειξε το 4ο Συνέδριο του κόμματος, το πατριωτικό ΠΑΣΟΚ εξακολουθεί να είναι η ελπίδα του λαού για ένα καλύτερο μέλλον και να εμπνέει τη νεολαία, τους αγρότες, τους εργαζόμενους, τους αυτοαπασχολούμενους. Είναι η μόνη πολιτική δύναμη που από το 1981 έδωσε αξιοπρέπεια στους συνταξιούχους, στους δημόσιους υπαλλήλους, στους ευάλωτους συμπολίτες μας και προστάτεψε το εισόδημα του πολίτη. Το ΠΑΣΟΚ είναι εδώ, με όραμα και σχέδιο για ένα ισχυρό κοινωνικό κράτος δικαίου που υπηρετεί τη δημοκρατία και την αξιοκρατία, χωρίς διαφθορά και σκάνδαλα, χωρίς ασυλία των ημετέρων και χωρίς τη διαρκή υποβάθμιση θεσμών. Το ΠΑΣΟΚ είναι εδώ και επιστρέφει δυνατό.
