Θα χρησιμοποιήσω τούς στοίχους τού Νίκου Γκάτσου όταν περιγράφει την αναμονή του γιά μία πνευματική καί ηθική άνοιξη να έλθει στόν τόπο τής πατρίδας μας.
《Πότε θανθίσουν τούτοι οι τόποι;
Πότε θά’ ρθουν καινούργιοι άνθρωποι
να συνοδέψουν τη βλακεία
στήν τελευταία της κατοικία.》
Τούς ίδιους στίχους χρησιμοποιεί καί ο Μανώλης Αναγνωστάκης, πού έζησε τίς διαψεύσεις τής αριστεράς από “μέσα”.
Η βλακεία στήν οποία αναφέρεται καί ο ποιητής, δέν είναι η έλλειψη εξυπνάδας, αλλά η δογματική τύφλωση, ο φανατισμός καί η άρνηση να δούμε την πραγματικότητα κατάματα, χωρίς κομματικές παρωπίδες. 《 Γιατί αργούν να έρθουν οι καινούργιοι άνθρωποι》;
Το σύστημα τής αναπαραγωγής: Η Ελληνική πολιτική σκηνή λειτουργεί συχνά σάν κλειστό κλαμπ. Οι καινούργιοι πού μπαίνουν μέσα, είτε αφομοιώνονται από την παλιά νοοτροπία (το σύστημα), είτε πετιούνται έξω ώς ξένο σώμα.
Ο Φόβος τής Ευθύνης: Γιά να “κηδευτεί” η βλακεία, πρέπει πρώτα να αναγνωρίσουμε τη δική μας ευθύνη. Είναι πιο εύκολο να ακολουθείς ένα σύνθημα, παρά να κάνεις τη δύσκολη αυτοκριτική πού απαιτεί η πραγματική πρόοδος.
Η Εκμετάλλευση του Συναισθήματος: Όπως γνωρίζουμε οι τραγωδίες γίνονται καύσιμο γιά το θυμό. ‘Όσο ο θυμός παραμένει “τυφλός” καί “πολιτικός”, η βλακεία θά παραμένει ζωντανή καί θά ηγεμονεύει.
Η Δικαιοσύνη ώς “Τελευταία Κατοικία” τής Βλακείας:
Σε μία υγιή χώρα, η δικαιοσύνη είναι αυτή πού θά έπρεπε να οδηγεί τη βλακεία καί το έγκλημα στήν τελευταία τους κατοικία. Όταν όμως η δικαιοσύνη δείχνει να φοβάται ή να μεροληπτεί, τότε η βλακεία παίρνει παράταση ζωής.
Η πικρή αλήθεια: “Οι καινούργιοι άνθρωποι” δέν θά έρθουν από το πουθενά.
Είναι αυτοί πού σήμερα αρνούνται να μπούν στά καλούπια τού “δεξιού” ή τού “αριστερού” μίσους καί απαιτούν Λογική, Συνέπεια καί Ισονομία.
Ίσως η “τελευταία κατοικία της Βλακείας” να χτιστεί μόνο όταν σταματήσουμε να ζητάμε δικαίωση γιά το “δικό μας στρατόπεδο” καί αρχίσουμε να ζητάμε δικαιοσύνη γιά τον άνθρωπο.
Θέλω να πιστεύω ότι στήν Ελλάδα τού 2026 υπάρχει η σπίθα, έστω καί μικρή, σε αυτούς τούς καινούργιους ανθρώπους, ώστε να μη παραμείνουμε εγκλωβισμένοι οριστικά στίς παλιές μας αμαρτίες.
Παναγιώτης Μπούρης
