Η τελευταία συνεδρίαση του Δημοτικού Συμβουλίου κατέγραψε κάτι περισσότερο από μια απλή καταψήφιση εισήγησης. Κατέγραψε μια καθαρή πολιτική ήττα της δημοτικής Αρχής Ορφανού και ταυτόχρονα ανέδειξε μια προβληματική αντίληψη για τη λειτουργία των θεσμών.
Η πρόταση για τη ρύθμιση των οφειλών μεταξύ ΔΕΥΑΝ και Δήμου απορρίφθηκε από το Σώμα. Όμως το περιεχόμενο της πρότασης ήταν μόνο η μία πλευρά του ζητήματος. Η άλλη, ίσως σοβαρότερη, αφορά τον τρόπο με τον οποίο επιχειρήθηκε να εισαχθεί προς ψήφιση.
Το θέμα ήρθε στο Δημοτικό Συμβούλιο χωρίς την προβλεπόμενη, σαφή και ολοκληρωμένη εισήγηση. Αντί τεκμηριωμένης πρότασης, διανεμήθηκε στους συμβούλους μια απόφαση του Διοικητικού Συμβουλίου της ΔΕΥΑΝ, η οποία δεν έφερε τα χαρακτηριστικά τυπικής εισήγησης ούτε συνοδευόταν από αναλυτική αιτιολόγηση και πλήρη οικονομικά στοιχεία.
Και όλα αυτά λίγες μόλις ώρες πριν από τη συνεδρίαση.
Η πρακτική του «παρά πέντε» σε ένα τόσο κρίσιμο οικονομικό θέμα δεν μπορεί να θεωρηθεί αμέλεια. Δημιουργεί εύλογες υπόνοιες ότι επιχειρήθηκε να περιοριστεί η ουσιαστική συζήτηση και να τεθεί το Σώμα προ τετελεσμένων. Όταν οι εισηγήσεις δεν αποστέλλονται εγκαίρως, οι δημοτικοί σύμβουλοι καλούνται ουσιαστικά να ψηφίσουν χωρίς τον απαιτούμενο χρόνο μελέτης και αξιολόγησης.
Ο Κανονισμός Λειτουργίας δεν είναι διακοσμητικός. Είναι η θεσμική εγγύηση διαφάνειας και δημοκρατικής λειτουργίας. Η παράκαμψή του δεν αποτελεί «λεπτομέρεια διαδικασίας» — αποτελεί πολιτική επιλογή.
Το γεγονός ότι τόσο ο Πρόεδρος του Δημοτικού Συμβουλίου κ. Καράπαυλος όσο και ο Δήμαρχος κ. Ορφανός είναι νομικοί καθιστά την υπόθεση ακόμη πιο βαριά πολιτικά. Διότι εδώ δεν μπορεί να γίνει λόγος για άγνοια. Πρόκειται για συνειδητή επιλογή διαχείρισης μιας κρίσιμης υπόθεσης με τρόπο που αμφισβητεί την ουσία της θεσμικής τάξης.
Η καταψήφιση της εισήγησης ήταν, τελικά, και μια απάντηση στο περιεχόμενο και στον τρόπο. Το Δημοτικό Συμβούλιο έστειλε μήνυμα ότι δεν λειτουργεί ως μηχανισμός επικύρωσης ειλημμένων αποφάσεων.
Σε μια περίοδο που οι πολίτες απαιτούν διαφάνεια και καθαρές διαδικασίες, η δημοτική Αρχή οφείλει να αναρωτηθεί αν η διαχείριση των θεμάτων γίνεται με όρους λογοδοσίας ή με όρους πολιτικής βιασύνης.
Γιατί η δημοκρατία δεν δοκιμάζεται μόνο στις μεγάλες αποφάσεις. Δοκιμάζεται — και κρίνεται — στον τρόπο που αυτές εισάγονται.
