Η Πελοπόννησος αξίζει περισσότερα και ο προϋπολογισμός του 2026 δεν δίνει απαντήσεις στα μεγάλα προβλήματα που αντιμετωπίζουν οι πολίτες. Η παράταξη «Πρώτα η Πελοπόννησος» κατέθεσε τεκμηριωμένη πολιτική παρέμβαση, αναδεικνύοντας ότι στην Πελοπόννησο κυριαρχεί ανασφάλεια στην πρωτογενή παραγωγή, στα έργα, στην ύπαιθρο, στη πολιτική προστασία, στην υγεία και στην καθημερινότητα. Την ίδια ώρα η Περιφερειακή Αρχή του κ. Πτωχού λειτουργεί περισσότερο ως τοποτηρητής της κυβερνητικής πολιτικής παρά ως υπερασπιστής των συμφερόντων των πολιτών. Πίσω από τις ανακοινώσεις και τις φωτογραφίες, η πραγματικότητα είναι διαφορετική.
Στον πρωτογενή τομέα, η Περιφέρεια επιλέγει να εφαρμόσει και το 2026 ξανά το ίδιο αποτυχημένο μοντέλο δακοκτονίας, χωρίς να μαθαίνει από τα λάθη της, οδηγώντας σε απώλειες παραγωγής και εισοδήματος. Η αγορά έδειξε την αλήθεια: ακόμη και τις γιορτές η εμπορική κίνηση ήταν χαμηλή γιατί ο παραγωγός δεν είχε χρήματα. Οι μικρομεσαίες επιχειρήσεις αντίθετα με τις μεγάλες δεν έτυχαν της ένταξης στα προγράμματα ενίσχυσης από την Περιφέρεια Πελοποννήσου. Η κτηνοτροφία στενάζει από τον καταρροϊκό πυρετό με ανεπαρκή στήριξη και χωρίς σχέδιο πρόληψης. Τα μεγάλα αρδευτικά έργα (Ασωπός, Κελεφίνα, Φιλιατρινό, λίμνη Τάκα, Ανάβαλος) παραμένουν για χρόνια ανολοκλήρωτα, παρότι αποτελούν προϋπόθεση επιβίωσης για τη γεωργία στην κλιματική κρίση.
Στην υγεία, αντί για ενίσχυση έμψυχου δυναμικού, είδαμε μετακινήσεις γιατρών από την μία υγειονομική μονάδα στην άλλη , ενώ το Ταμείο Ανάκαμψης δεν αξιοποιήθηκε για την αναβάθμιση των Κέντρων Υγείας Μεσσήνης, Νεμέας και Λουτρακίου. Δεν υπήρξε ούτε μία δημόσια πίεση προς το Υπουργείο Υγείας για μόνιμες προσλήψεις και βελτίωση υποδομών.
Στα έργα και στις υποδομές, η εικόνα είναι ακόμη πιο χαρακτηριστική: αμέτρητος κατάλογος έργων που δεν τελειώνουν, έργων που παρατείνονται, έργων που ξαναπληρώνονται. Η παράκαμψη Πεταλιδίου έχει μετατραπεί σε υπόθεση χρόνιας παράτασης και η υπό κατασκευή σήραγγα παρουσιάζει ζημιές. Ο δρόμος Γαργαλιάνοι–Φιλιατρά σέρνεται επί χρόνια. Το Μεσσήνη–Έυα–Λάμπαινα, προϋπολογισμού 7,45 εκατ. ευρώ, παραμένει σε εκκρεμότητα λόγω απαλλοτριώσεων. Η παράκαμψη Λαγκαδίων και η παράκαμψη Σκάλας–Βλαχιώτη δεν προχωρούν.
Το Διοικητήριο αποτελεί χαρακτηριστικό παράδειγμα έργου χωρίς τέλος και χωρίς σαφές οικονομικό όριο. Από τα αρχικά 10 εκατ. ευρώ, σήμερα το κόστος έχει φτάσει στα 15 εκατ. ευρώ και συνεχίζει να αυξάνεται, χωρίς υπόγειο πάρκινγκ, χωρίς σύγχρονο σχεδιασμό και χωρίς διασφάλιση ότι δεν θα απαιτηθούν νέες συμπληρωματικές εργολαβίες. Ένα έργο που έπρεπε να αποτελεί λύση λειτουργεί ως βαρέλι δίχως πάτο.
Αντίστοιχη εικόνα και στα λιμενικά έργα της Τριφυλίας (αλιευτικό καταφύγιο στο Μάραθο και λιμάνι Κυπαρισσίας) που χρειάζονται εκ νέου εργολαβίες για να καταστούν λειτουργικά, πληρώνοντας ξανά παρεμβάσεις που όφειλαν να έχουν γίνει εξαρχής. Επίσης άλλο χαρακτηριστικό παράδειγμα αποτελεί το λιμάνι του Λεωνιδίου που παραμένει για πάνω από δέκα χρόνια ημιτελές, χωρίς ουσιαστική πρόοδο και χωρίς αξιοποίηση των χρηματοδοτήσεων που διαχρονικά έχουν εξαγγελθεί. Το αντιδιαβρωτικό έργο Αγίου Ανδρέα αποτελεί πλήρη αποτυχία, αφού, παρότι παραδόθηκε, δεν πέτυχε τους στόχους του, με αποτέλεσμα να συνεχίζεται η διάβρωση, να απαιτούνται πρόσθετες παρεμβάσεις και να χάνονται πόροι χωρίς ουσιαστικό αποτέλεσμα.
Στα αντιπλημμυρικά η κατάσταση είναι επίσης προβληματική. Ανακοινώθηκε «ολοκλήρωση καθαρισμού ρεμάτων», ενώ στον Γκριζόκαμπο και στο κάμπο στα Ίρια είχαμε έντονα πλημμυρικά φαινόμενα αφού τα ρέματα παρέμειναν γεμάτα καλάμια και φερτά υλικά, αφήνοντας χωριά και καλλιέργειες εκτεθειμένες. Ακόμα και στην Καλαμάτα τα ρέματα Κερεζένια και Ξερίλας παρέμειναν ακαθάριστα. Η πρόληψη πρέπει να γίνεται πριν την καταιγίδα – όχι εκ των υστέρων με δικαιολογίες.
Στην ενέργεια διαπιστώνεται ανεξέλεγκτη επέλαση βιομηχανικών αιολικών εγκαταστάσεων στις βουνοκορφές της Πελοποννήσου χωρίς κανένα χωροταξικό σχεδιασμό και χωρίς ουσιαστικά ανταποδοτικά οφέλη για τις τοπικές κοινωνίες. Παράλληλα, η ανάπτυξη ενεργειακών κοινοτήτων δεν προχωρά και το πρόγραμμα «Απόλλων» παραμένει ανενεργό.
Στον πολιτισμό δεν υπάρχει μακροπρόθεσμο σχέδιο ενώ κυριαρχούν αποσπασματικές χρηματοδοτήσεις. Η Αρχαία Μεσσήνη, που θα μπορούσε να αποτελέσει διεθνή πόλο πολιτισμού, τουρισμού και έρευνας, δεν προωθήθηκε προς ένταξη στην UNESCO, παρά τη στήριξη φορέων και ειδικών και παρόλο που εμείς ως παράταξη το εισηγηθήκαμε δημοσίως.
Στις μεταφορές, το τρένο παραμένει ανεκμετάλλευτο. Παρά τον κοινωνικό ξεσηκωμό και την ιστορική σημασία του δικτύου, η Περιφέρεια ποτέ δεν εξήγησε το χάσιμο του κονδυλίου των 15 εκ. ευρώ για την αναβάθμιση της γραμμής Κόρινθος- Άργος- Ναύπλιο, δεν ανέλαβε καμία πρωτοβουλία για την επαναλειτουργία ή τον στρατηγικό σχεδιασμό σιδηροδρομικών γραμμών, δεν πίεσε για την επαναλειτουργία του προαστιακού της Μεσσηνίας. Ακόμη και η μεταφορά μαθητών που είναι ευθύνη της Περιφέρειας λειτουργεί με προβλήματα, καθυστερήσεις, κενά δρομολογίων και έλλειψη συντονισμού.
Στον τομέα των απορριμμάτων η Περιφέρεια επιμένει σε ένα ακριβό μοντέλο σύμμεικτης διαχείρισης ενώ κλείνει το μάτι στην καύση των απορρριμμάτων, ενώ τα σκανδαλωδώς υπερκοστολογημένα «σπιτάκια ανακύκλωσης» έχουν περιορισμένη ουσία και έντονο επικοινωνιακό χαρακτήρα. Παράλληλα εξαγγέλλονται νέα πολυδάπανα προγράμματα ανακύκλωσης αφού προφανώς η κεντρική διαχείριση απέτυχε να περιορίσει σημαντικά το ποσοστό ταφής του υπολείμματος.
Την ίδια στιγμή, προβλέπονται πάνω από 1.000.000 ευρώ για επικοινωνία και διαφημιστική προβολή, όταν έργα, υπηρεσίες και τομείς στρατηγικής σημασίας παραμένουν στάσιμοι. Η εικόνα προηγείται της ουσίας.
Το μείζον πολιτικό ζήτημα είναι ότι η Περιφέρεια δεν υπερασπίστηκε την κοινωνία απέναντι στις κυβερνητικές αντιλαϊκές επιλογές. Λειτούργησε περισσότερο ως πειθήνιο όργανο της κυβέρνησης παρά ως θεσμικό αντίβαρο υπέρ των πολιτών. Δεν ύψωσε φωνή για τους αγρότες, για την υγεία, για τα έργα, για την ενέργεια, για την υποχρηματοδότηση. Αντί για διεκδίκηση, είδαμε πλήρη συμμόρφωση.
Η Πελοπόννησος έχει τεράστιο φυσικό και πολιτιστικό δυναμικό, ανθρώπους με αξία και γη παραγωγική . Αυτό που λείπει είναι σχέδιο, ταχύτητα, λογοδοσία, διεκδίκηση και πολιτική βούληση. Η παράταξη «Πρώτα η Πελοπόννησος» θα συνεχίσει να ασκεί έλεγχο, να παρεμβαίνει, να διεκδικεί, να καταθέτει προτάσεις και να δίνει φωνή στους πολίτες που νιώθουν ότι μένουν στο περιθώριο. Να απαιτεί έργα που ολοκληρώνονται, όχι εργοτάξια χωρίς τέλος. Να απαιτεί ανάπτυξη που αφορά όλους, όχι μόνο την εικόνα.
Η Πελοπόννησος μπορεί πολύ περισσότερα. Και εμείς θα συνεχίσουμε να δουλεύουμε με τον ίδιο ακούραστο ρυθμό ώστε να το αποδείξουμε.
Μανώλης Μάκαρης
Επικεφαλής Περιφερειακής Παράταξης
Πρώτα η Πελοπόννησος
