Νεοφιλελευθερισμός: Η μόνη λύση
Η πολιτική πραγματικότητα της χώρας, για πολλά χρόνια, χαρακτηρίζεται από μία τοξική αντιπαλότητα, που δεν δείχνει σημάδια κατευνασμού. Η καθημερινή λογομαχία μεταξύ των πολιτικών αντιπροσώπων, της πληθώρας των κομμάτων, σου δίνει την εντύπωση μιας θεατρικής παράστασης, σχεδιασμένης να προβάλλει στο τηλεθεατή τη διαλεκτική ικανότητα των κομμάτων.
Όμως, κάτω από την επιφάνεια των μεγάλων δηλώσεων, φαίνεται μία προβληματική πραγματικότητα που δεν μπορεί να αγνοηθεί. Η χώρα έχει αδικαιολόγητη υπογεννητικότητα και ανεργία και φαίνεται ανίκανη να δημιουργήσει ένα δημοκρατικό πολιτισμικό περιβάλλον.
Η χώρα παρομοιάζεται με ένα ογκώδες κρουαζιερόπλοιο με τους επιβάτες του να είναι είτε απερισπασμένοι λόγω διασκεδάσεων, είτε αγριεμένοι από γεγονότα, είτε από νέα που προκαλούν κύματα δημόσιου θυμού και αντίδρασης, είτε απορροφημένοι σε κομματικές λογομαχίες, ενώ είναι επιλήσμονες της επικίνδυνης πορείας που ταξιδεύει.
Το πρόβλημα δεν είναι ποιος θα κυβερνήσει, αλλά με ποια οικονομική πολιτική θα κυβερνήσει.
Προς το παρόν, τη γέφυρα διοικεί η κυβέρνηση Μητσοτάκη, που είναι το λιγότερο επικίνδυνη να ρίξει τη χώρα στα βράχια στο άμεσο μέλλον. Ακόμη και αυτή η κυβέρνηση δεν θα μπορέσει ποτέ να αποφύγει τα βράχια, αν δεν τολμήσει να κάνει συστημικές αλλαγές στη λειτουργία της κυβέρνησης και στη λειτουργία της πληθώρας των θεσμών που είναι τροχοπέδη στην οικονομική ανάπτυξη.
Τα άλλα κόμματα, που ορέγονται την εξουσία, θεωρώ ότι είναι καταδικασμένα να αποτύχουν, ανεξάρτητα από την επιθυμία εκείνων που τα προτιμούν. Τούτο διότι, για να δώσουν όσα υπόσχονται, πρέπει να φορολογήσουν 100% το εισόδημα των πολιτών. Θα έχουμε δηλαδή 100% φόρο εισοδήματος και το 100% του πληθυσμού σε επιδοτήσεις.
Τα κόμματα — αν και όχι όλα στον ίδιο βαθμό — πιστεύουν στον κρατικό παρεμβατισμό, δεν αναγνωρίζουν τα κοινωνικά οφέλη της ελεύθερης λειτουργίας της αγοράς και δεν θέλουν ελεύθερες τιμές. Τα αποτελέσματα που παράγει η εφαρμογή αυτής της πολιτικής σε χώρες όπως η Κούβα, η Βενεζουέλα, το Λάος, είναι καταστροφικά.
Φυσικά, ζούμε σε μία δημοκρατική χώρα που το κάθε άτομο είναι ελεύθερο να πιστεύει ό,τι αυτό επιθυμεί. Αν κάποιος εκτιμήσει το ποσοστό του πληθυσμού της χώρας που λέει “ναι” στις σοσιαλιστικές πολιτικές, θα βρει ότι ανταγωνίζεται αυτό της Ορθοδοξίας. Αμφότερα δόγματα έχουν ένα κοινό στοιχείο: την καταδίκη των πλουσίων, ενώ τα διακρίνει μία σφοδρή αντιπαλότητα.
Ο σοσιαλισμός αναμφίβολα οδηγεί τη χώρα στη φτώχεια και κατά συνέπεια το ογκώδες κρουαζιερόπλοιο στα βράχια.
Ένα μεγάλο μέρος της Νέας Δημοκρατίας σοσιαλίζει χωρίς να το γνωρίζει, αν και το κόμμα είναι ένα λαϊκό κόμμα. Λάβετε υπόψη και το τραγούδι “Λαός και Κολωνάκι”, όπου ο δύστυχος Κολωνακιώτης είναι εκτός λαού.
Τι λοιπόν αναμένει ο θυμόσοφος λαός, αν επιλέξει ένα άλλο κόμμα στην εξουσία; Οποιοδήποτε κόμμα και αν βγει, θα επιδιώξει την αύξηση της κεντρικής εξουσίας σε όλους τους κλάδους των πολιτικών και οικονομικών δραστηριοτήτων της χώρας.
Σύμφωνα με τα λεγόμενα των σοσιαλιστών, θα αναμένουμε αλλαγές στη συμπεριφορά του θεσμού των υπουργείων. Οι καινούργιες ονομασίες των υπουργείων θα πρέπει να αντανακλούν το σκεπτικό της νέας κυβέρνησης:
- Το Υπουργείο των Οικονομικών θα λέγεται Υπουργείο της Αφθονίας
- Το Υπουργείο Δημόσιας Τάξης θα λέγεται Υπουργείο της Αγάπης
- Το Υπουργείο Μέσων Πληροφόρησης θα λέγεται Υπουργείο της Αλήθειας
- Το Υπουργείο για τους Πολέμους θα λέγεται Υπουργείο Ειρήνης
Επιπλέον, για τον μηδενισμό της αμφισβήτησης του έργου της κυβέρνησης, θα στήσουν το Υπουργείο Ελέγχου της Σκέψης των Πολιτών.
Και λίγο χιούμορ — αν και στην ουσία — κόμματα αυτών των προδιαγραφών έχουν αυτόν τον τρόπο λειτουργίας. Το είδατε και το θυμόσαστε εκείνο το βράδυ της φωτιάς στο Μάτι, όταν ο ΣΥΡΙΖΑ προσπαθούσε να χειραγωγήσει μία διαφορετική από την πραγματική οπτική της φωτιάς, που για κακή του τύχη όλη η χώρα την παρακολουθούσε στις οθόνες των τηλεοράσεων.
Τώρα όμως, αν ανέβουν στην εξουσία, το Υπουργείο της Αλήθειας θα το στήσουν για να μη πάθουν τον ίδιο κάζο. Με αυτό το υπουργείο, όλοι οι οικονομικοί δείκτες θα έχουν ανοδική πορεία, εκτός των δεικτών της φτώχειας και της εγκληματικότητας, που θα κινούνται προς τα κάτω.
Η Ελλάδα, σαν μία σωστή σοσιαλιστική χώρα, δεν θα ταλαιπωρείται από διαμαρτυρίες και απεργίες. Τούτο διότι οι σοσιαλιστές, σαν γνήσιοι εχθροί της κυβέρνησης Μητσοτάκη, χάνουν τώρα το κίνητρο της διαμαρτυρίας.
Ο κυβερνητικός έλεγχος της οικονομικής δραστηριότητας της χώρας έχει αρνητικές επιπτώσεις στην οικονομική ανάπτυξη. Αν η παρούσα κυβέρνηση δεν σταματήσει την κρατική παρέμβαση στη λειτουργία της αγοράς, δεν μηδενίσει την πολιτική της μεροληπτικής επιχειρηματικής ευημερίας και δεν διευκολύνει τα μέγιστα την εμπορική δραστηριότητα της χώρας, η προσπάθεια οικονομικής ανάπτυξης είναι όνειρο απατηλό.
Η χώρα έχει ανάγκη μίας νεοφιλελεύθερης πολιτικής που λέει:
- Ναι στην ελεύθερη αγορά
- Ναι στην ιδιωτική πρωτοβουλία
- Ναι στην κοινωνική πολιτική
- Όχι στις κρατικές παρεμβάσεις στη λειτουργία της αγοράς και στην παραγωγική πλευρά της οικονομίας
Δεν είχε ποτέ μια τέτοια οικονομική πολιτική. Ο ιδιώτης δεν είναι εχθρός της κοινωνίας και η ιδιωτική πρωτοβουλία είναι η βάση της.
Η συλλογικότητα, την οποία διαφημίζουν οι προοδευτικές δυνάμεις, είναι μία συνεχής υπενθύμιση του κινδύνου της κοινωνικής επικράτησής της εις βάρος της ατομικής σκέψης και έκφρασης.
Παναγιώτης Μπούρης
Καθηγητής Οικονομολόγος
