Όταν ένας αυτοδιοικητικός με προοδευτικό προφίλ επιλέγει να συνδεθεί με κύκλους που εργάζονται για την επαναφορά ενός σκληρού δεξιού πολιτικού σχεδίου, τότε δεν πρόκειται για προσωπική απόφαση, αλλά για πολιτική συναλλαγή με ευρύτερες προεκτάσεις.
Η τοποθέτηση του Πέτρου Θωμοπούλου – επικεφαλής της Ελλάσσονος Αντιπολίτευσης στον Δήμο Άργους Μυκηνών – σε αναπτυξιακή εταιρεία της Περιφέρειας Πελοποννήσου, παρουσιάστηκε αρχικά ως “τεχνοκρατική επιλογή”. Όμως οι πληροφορίες δείχνουν πως πρόκειται για πολιτική διευθέτηση με σαφές παρασκήνιο. Και αυτό το παρασκήνιο δεν είναι ούτε ουδέτερο, ούτε άχρωμο.
Η συναλλαγή του Θωμοπούλου φέρεται να έχει γίνει με σαμαρικούς παράγοντες, δηλαδή με στελέχη που ανήκουν στον ευρύτερο κύκλο του Αντώνη Σαμαρά, ο οποίος – σύμφωνα με πολιτικούς αναλυτές – ετοιμάζεται να ανακοινώσει νέο πολιτικό φορέα μέχρι τις 20 Ιουλίου. Έναν φορέα που δεν κινείται στον χώρο του φιλελεύθερου κέντρου, αλλά τοποθετείται στις παρυφές της Δεξιάς, με ισχυρά στοιχεία εθνοκεντρικού, συντηρητικού και “σκληρού” πολιτικού λόγου.
Μέσα σε αυτό το πλαίσιο, η “μεταγραφή” του Πέτρου Θωμοπούλου σε περιφερειακή δομή δεν είναι τυχαία. Αντίθετα, θεωρείται κομμάτι ενός σχεδίου σταδιακής συγκρότησης μηχανισμού, όπου παλαιά στελέχη, “αγανακτισμένοι δεξιοί”, παραδοσιακοί εθνικοσυντηρητικοί και αυτοδιοικητικοί με χαλαρές ιδεολογικές άμυνες, αξιοποιούνται για να στηθεί η βάση του νέου κόμματος.
Η αυριανή επίσκεψη του Περιφερειάρχη Δημήτρη Πτωχού στην Αργολίδα δεν περνά απαρατήρητη. Στους πολιτικούς διαδρόμους ακούγεται ήδη πως πολλά στελέχη της Περιφέρειας ανήκουν ή μετακινούνται προς τον σαμαρικό χώρο, με στόχο να βρεθούν σε θέσεις-κλειδιά πριν την επίσημη ανακοίνωση του νέου κόμματος. Το δίκτυο χτίζεται. Και η Αργολίδα φαίνεται να είναι κρίκος σε αυτή την αλυσίδα.
Ο Θωμοπουλος δεν μπορεί να παρουσιάζεται ως ανεξάρτητος ή προοδευτικός, την ίδια στιγμή που γίνεται εργαλείο συγκρότησης ενός πολιτικού εγχειρήματος που αρθρώνεται γύρω από εθνικιστικά και συντηρητικά αντανακλαστικά.
Η κοινωνία του Δήμου Αργους Μυκηνών , που του έδωσε ψήφο εμπιστοσύνης για να εκφράσει μια διαφορετική πολιτική φωνή, οφείλει να γνωρίζει με ποιους συμπορεύεται σήμερα και ποιον πολιτικό χώρο προετοιμάζει με τις κινήσεις του.
Οι μάσκες πέφτουν, και η πολιτική ουδετερότητα αποδεικνύεται, ξανά, ο πιο βολικός μανδύας για τους πιο σκοτεινούς σχεδιασμούς.
