Κα Καραγιάννη,
όταν κάποιος επιλέγει να στοχοποιήσει συλλήβδην τον δημοσιογραφικό κόσμο, καλό είναι πρώτα να κοιτάζει στον καθρέφτη. Γιατί το να εμφανίζεται μια αιρετή – που έχει επωφεληθεί ουκ ολίγες φορές από την προβολή των ΜΜΕ – να καταγγέλλει συλλογικά τους δημοσιογράφους ως «ξεπουλημένους», είναι τουλάχιστον προκλητικό.
Είμαι δημοσιογράφος, και το λέω ευθέως:
Δεν θα δεχτώ μαθήματα ηθικής από κανέναν που ασκεί εξουσία και χρησιμοποιεί γενικεύσεις ως εργαλείο αποπροσανατολισμού. Οι έντιμοι δημοσιογράφοι δεν έχουν ανάγκη από τις «ευχές» σας. Δουλεύουν σκληρά, καθημερινά, χωρίς «κέρασμα», χωρίς πολιτικά αφεντικά και – το κυριότερο – χωρίς την προστασία που απολαμβάνουν κάποιοι στα έδρανα της εξουσίας.
Το πρόβλημα δεν είναι τα μέσα που σιωπούν – είναι οι πολιτικοί που δεν αντέχουν τη φωνή αυτών που δεν σιωπούν.
Αν έχετε συγκεκριμένες καταγγελίες για εκβιασμούς ή χρηματισμούς, καταθέστε τις αρμοδίως. Αν όχι, τότε αφήστε τις γενικεύσεις που προσβάλλουν ολόκληρο έναν κλάδο που καθημερινά, εν μέσω πίεσης και κινδύνου, προσπαθεί να υπηρετήσει το δημόσιο συμφέρον. Η λάσπη δεν είναι επιχείρημα. Είναι αδυναμία.
Η δημοσιογραφία δεν έχει ανάγκη την έγκρισή σας. Αλλά η Δημοκρατία έχει ανάγκη από δημοσιογραφία – και μάλιστα ελεύθερη. Αυτό, μάθετε να το σέβεστε.
ΥΓ. Τελικά τα κεράσματα τα οποία επικαλείστε ποιός τα κάνει; Εσείς ή κάποιος άλλος από την παράταξη;
Σωτηρία Παπαδοπούλου
Δημοσιογράφος
