Έχουν περάσει εκατό μέρες από τότε πού ανέλαβε την προεδρία της χώρας καί τα πεπραγμένα του νέου προέδρου, για να γίνουν κατανοητά απαιτούν τη βοήθεια ψυχανάλυσης της πνευματικής του υγείας. Αυτό εισηγείται τουλάχιστον η ανεψιά του Mary Lea Trump στο βιβλίο της “Too Much And Never Enough” πάρα πολύ και ποτέ αρκετό, όπου περιγράφει το θείο της να μεγαλώνει σε συνθήκες συναισθηματικής παραμέλησης και αλκοολικού εθισμού. Η ανεψιά του δεν κάνει διάγνωση της ψυχικής κατάστασης του θείου της χωρίς αυτό να σημαίνει ότι δεν αφήνει υπονοούμενα για τον χαρακτήρα του. Τονίζει δε ότι είναι εντελώς ανίκανος και επικίνδυνος αν τού επιτραπεί να κυβερνήσει τη χώρα.
Ο Ντόναλντ Τράμπ στις ομιλίες του λέει και υποστηρίζει τρελά πράγματα.
Για να διαβάσουμε τον Τράμπ θα πρέπει να διαχωρίσουμε αν απλός αρέσκεται στη τρελή ομιλία του, η αν υπάρχει από πλευράς του πραγματική υποστήριξη στη τρέλα. Μία περίπτωση τρελής ομιλίας είναι όταν δήλωνε ότι ο τοίχος πού χρηματοδότησε το Μεξικό είναι όμορφος και προστατεύει την Αμερική από προσφυγικές ροές, ενώ υποστηρίζει την τρέλα όταν λέει ότι θα σφραγίσουμε τα σύνορά μας χωρίς το Μεξικάνικο τοίχο. Φυσικά το Μεξικό δεν χρηματοδότησε τον τοίχο ούτε και τα σύνορα σφραγίζονται χωρίς τη συνεργασία τού Μεξικού.
Ο Τράμπ δεν αποδέχεται την αλήθεια όταν πρέπει να παραδεχτεί ότι έχασε η ότι έκανε λάθος. Ένα άτομο με ναρκισσιστική διαταραχή προσωπικότητας έχει μόνο ένα πλαίσιο αναφοράς, τον εαυτό του. Μετράει μόνο η δική του γνώμη για οποιοδήποτε θέμα. Όταν η γνώμη του είναι λάθος, το εγώ του δεν του επιτρέπει να το αποδεχθεί και να πάρει την ευθύνη της λανθασμένης γνώμης του.
Το οφθολμοφανές παράδειγμα εν προκειμένω είναι η συνεχής άρνησή του ότι έχασε της εκλογές το 2020 από το Μπάιντεν. Στο μυαλό του ο Ντόναλντ Τράμπ πιστεύει ότι δεν χάνει ποτέ, ότι ποτέ δεν λέει ψέματα και ότι έχει το αλάθητο. Δεν είναι ότι δεν ενδιαφέρεται για τη χώρα του, την αλήθεια, τους πολίτες η καί τη δική του οικογένεια. Αν δεν το κάνει είναι γιατί δεν του το επιτρέπει ο ναρκισσισμός του.
Τώρα μπορούμε να κατανοήσουμε γιατί σαν επενδυτής ακινήτων δήλωνε το πλούτο του και της εταιρίας του, τρεις με τέσσερις φορές παραπάνω, σαν πρόεδρος κάνει λόγο για στρατιωτική εισβολή στο Παναμά, προσάρτηση τού Καναδά και Μεξικού και αγορά της Γροιλανδίας. Με τα λεγόμενά του συμμερίζεται ιμπεριαλιστικούς σχεδιασμούς άλλων ηγετών, όπως ο Πούτην στην Ουκρανία και άλλες χώρες της ανατολικής Ευρώπης, ο Hi Jinping για Ταϊβάν και ο Kim Jong για τη Κορεάτικη χερσόνησο.
Εδώ καταδεικνύεται το σύνδρομο της μεγαλοπρέπειας πού χαρακτηρίζει το ναρκισσιστή.
Η εμμονή τού ναρκισσιστή προέδρου ότι είναι πάντα σωστός τον αναγκάζει να θέλει να φιμωθεί κάθε αντίθετη φωνή. Κλείνει το ραδιοσταθμό Η Φωνή της Αμερικής, το σταθμό Εθνικο Δημόσιο Ράδιο, σταματά τη χρηματική βοήθεια διεθνώς αναγνωρισμένων πανεπιστημίων γιατί δεν μπορεί να ελέγξει τις πληροφορίες που παράγουν. Η συμφωνείς και είσαι μαζί του, η διαφωνείς και είσαι εναντίον του. Όλη η συμπεριφορά του έχει τα χαρακτηριστικά και σε μεγάλο βαθμό, εκείνα που προσδιορίζουν το ναρκισσιστή. Ακόμη και τώρα, αν και ελπίζω να είμαι λάθος, πιστεύει πώς μόνος του μπορεί να επαναπροσδιορίσει τη παγκόσμια οικονομική και εμπορική πραγματικότητα.
Αυτή η πομπώδες ιδεοληψία μπορεί να εγκαταληφθεί μόνο όταν ο ίδιος ο Τράμπ αντιληφθεί ότι κινδυνεύει η επιβίωσης του. Στο παρελθόν βρέθηκε πολλές φορές με τη πλάτη στο τοίχο και κατόρθωσε να επιζήσει. Αυτό μας λέει ότι έχει το ένστικτο της αυτοσυντήρησης αρκετά ανεπτυγμένο.
Η επιβολή δασμών, η αλλαγή της εξωτερικής πολιτικής με τη δημιουργία αβεβαιότητας έχουν στείλει στη πυρά, που άναψε η πολιτική του Τράμπ, πάνω από $15 τρισεκατομύρια των Αμερικανών από τις ζημιές στό Χρηματιστήριο. Γιατί να θέλει ο πρόεδρος να τιμωρήσει αυτούς πού το ψήφισαν με ψηλότερους φόρους λόγω της επιβολής δασμών; Αν οι φόβοι, ένεκα δασμών, οδηγήσουν την οικονομία τής χώρας σε πτωτική πορεία, τότε οι εκλογές του 2026 θα είναι καταστροφικές γιά τούς ρεπουβλικάνους. Αυτό δεν νομίζω πώς το θέλει ο πρόεδρος.
Επειδή όμως έχει το ένστικτο της επιβίωσης, καλά θα κάνει να αρχίσει να συνάπτει εμπορικές συμφωνίες με τους εμπορικούς εταίρους σήμερα και όχι αύριο για να αποφύγει τα χειρότερα που έρχονται. Καί αν το κάνει αυτό τότε μπορεί να καυχιέται ότι βελτίωσε τις συνθήκες του διεθνούς εμπορίου, κατηγορώντας τη Κίνα για χειραγώγηση του νομίσματός της, τη πολιτική των δασμών και την υποκλοπή πνευματικών δικαιωμάτων ιδιοκτησίας. Το πρόβλημα είναι οτι τα χρονικά όρια πού έχει για την αλλαγή της πολιτικής του στενεύουν επικίνδυνα.
Παναγιώτης Μπούρης
Καθηγητής Οικονομολόγος
