Δημοκρατία και οχλοκρατία δεν δύναται να συνυπάρχουν και τούτο διότι η επικράτηση του ενός μηδενίζει την ύπαρξη του άλλου .
Εδώ βλέπουμε τη χώρα να βρίσκεται πάλι σε μία κατάσταση λαϊκίστικης έξαρσης. Η διαμάχη που έχει ξεσπάσει, μετά το δυστύχημα των Τεμπών, συνεχίζεται σε αμείωτη ένταση και δεν είναι ξεκάθαρο, αν θα επικρατήσει η δικαιοσύνη, η η οχλοκρατία. Είμαστε και πάλι θεατές στο ίδιο έργο, όπως και τις τόσες άλλες αμέτρητες φορές, της πολιτικής διαμάχης των κομμάτων στο κοινοβούλιο και στα μέσα ενημέρωσης.
Φαίνεται ότι ένα μέρος του πληθυσμού πάλλεται από το συναίσθημα, ότι η Κυβέρνηση είναι υπεύθυνη για το δυστύχημα των Τεμπών, τις πυρκαγιές, τις πλημμύρες, την ακρίβεια, και οτιδήποτε άλλο συμβαίνει στη χώρα. Κατηγορούν τη Κυβέρνηση οτι για δύο χρόνια τώρα ασχολείται με τη συγκάλυψή του δυστυχήματος, κάτι φυσικά που έκαναν καί στο παρελθόν. Αυτό το συναίσθημα όμως, δεν έπεσε όπως το μάνα από τον ουρανό, αλλά το καλλιεργεί συστηματικά σύσσωμη η αντιπολίτευση, απαξιώνοντας το θεσμό τής δικαιοσύνης, πού είναι η βάση του δημοκρατικού μας πολιτεύματος. Εδώ φαίνεται ξεκάθαρα ότι το σοσιαλιστικό τσίρκο της αντιπολίτευσης, δεν ενδιαφέρεται για τη διαφύλαξη των θεσμών της δημοκρατίας, δεν τα σέβεται και ότι κάνει και λέει το κάνει για πολιτικό όφελος και όχι για τη δικαίωση των αδικοχαμένων συμπολιτών μας.Είναι ανάγκη να τονίσουμε, αν και πολλοί πιθανόν να διφωνήσουν, ότι η χώρα πάνω από 40 χρόνια τώρα, έχει μια συνεχή διαμάχη μεταξύ σοσιαλιστικών προδιαγραφών πολιτικά κόμματα.
Αυτό σημαίνει ότι κυβερνάται όλο αυτό το διάστημα από το σοσιαλισμό, αν και διαφέρει ο βαθμός εφαρμογής του σοσιαλιστικού δόγματος, με τη νέα Δημοκρατία σε λιγότερο βαθμό από ΠΑΣΟΚ και Σύριζα. Το σοσιαλιστικό πολίτευμα της χώρας, με απαξιωμένους τους βασικούς θεσμούς της δημοκρατίας, είναι έρμαιο των όσων ορέγεται η κατευθυνόμενη λαϊκή μάζα, απεργίες, διαμαρτυρίες, βανδαλισμοί, καταλήψεις και καταστροφές περιουσίας του δημοσίου.
Η παρούσα λαϊκή κινητοποίηση δεν ειναι αυθόρμητη και δεν μπορεί παρά να θεωρηθεί προϊόν υποδαύλισης.
Η ειρωνεία είναι ότι οι ίδιοι ύποπτοι που δεν αφήνουν τους θεσμούς να λητουργήσουν, είναι αυτοί πού μετά κατεβαίνουν σε διαμαρτυρία γιατί δεν λητουργούν οι θεσμοί.Αν η δικαιοσύνη με το πόρισμά της διαφωνεί με την οχλοκρατία ποιό το όφελος?
Έχει ήδη ξεκινήσει, η αντιπολίτευση την αποδόμηση τού πορίσματος, με το να σκαρφίζεται τη συγκάλυψη, την οποία αποδέχεται με ευχαρίστηση το πλήθος του όχλου. Βλέπουμε λοιπόν, η αντιπαλότητα μεταξύ τού συναισθήματος του όχλου και τού τι αναμένεται από τον όχλο για μία διαχρονική κοινωνική κανονικότητα, είναι σε πλήρη εξέλιξη. Ο σοσιαλιστής παρακινεί το πλήθος και καλλιεργεί έμφυτες αντιδράσεις εναντίον του συνόλου των κανόνων που διατηρούν το πολιτισμό μας.
Στην ουσία παρακινεί τούς πολίτες να παραβιάζουν το νόμο.
Ο σοσιαλισμός δαιμονοποιεί τη διαφορετικότητα των ατόμων και τούς διδάσκει να θεωρούν το εαυτό τους αποξενωμένο του κοινωνικού συνόλου αν δεν ικανοποιούνται οι επιθυμίες των. Το αν υπάρχουν οι αποξενωμένοι η οχι, δεν είναι αρκετό για να τους δώσει δικαιώματα, όπως επίσης η ύπαρξης των ατόμων απο μόνη της δεν δημιουργεί καμία ηθική αξίωση η δικαίωμα κοινωνικής βοήθειας για τη συντήρησή τους. Τα δικαιώματα τών ανθρώπων πηγάζουν από ένα σύστημα ανθρωπίνων σχέσεων, τις οποίες σχέσεις ο διεκδικητής των υποστηρίζει και συμμετέχει ενεργά στη διατήρησή των.
Αυτό όσον αφορά εκφράσεις όπως “είναι δικαίωμα μου” η “δεν υποχρεούμαι” και πολλά άλλα πού λέγονται από εκείνους που θεωρούν ως δεδομένα τα κοινωνικά τους δικαιώματα. Οι σχέσεις μεταξύ των ατόμων δημιουργούνται λόγω της αμοιβαίας επιθυμίας αυτών. Κατά συνέπεια μία απλώς επιθυμία ενός εξ αυτών δεν δημιουργεί καθήκον για τους άλλους.
Μακροχρόνιες πρακτικές στη κοινωνία παράγουν προσδοκίες που γίνονται υποχρεώσεις για τα μέλη του κοινωνικού συνόλου. Οι προσδοκίες πρέπει να γίνονται με προσοχή έτσι ώστε να είναι εφικτή η ικανοποίησή των. Οι ηθικές αξίες που διατήρησαν τη διαχρονική κανονικότατα στην εξελικτική διαδικασία του πολιτισμού μας απαιτούσαν και απαιτούν σύνεση στη δημιουργία προσδοκιών. Έρχεται όμως ο σοσιαλιστής και γαλουχεί τα άτομα ότι έχουν δικαιώματα και αξιώσεις ανεξάρτητα συμπεριφοράς των και ανεξάρτητα συμμετοχής των στη κοινωνική τάξη. Δηλαδή τα παροτρύνει να παραβιάζουν το νόμο, κατηγορώντας τους θεσμούς της δημοκρατίας ως υπεύθυνους για την αποξένωση όπως και τη περιθωριωποίση μελών από το κοινωνικό συνόλο. Δεν κατηγορείς και δεν απαξιώνεις, αλλά βελτιώνεις τους θεσμούς, αν πιστεύεις στη δημοκρατία.
Η διαχρονική συμπεριφορά τις σοσιαλιστικής πλειοψηφίας δείχνει ότι επιθυμεί την αντικατάστασή της. Κάθε άτομο έχει το δικαίωμα να αποσύρεται, άμα το επιθυμεί, από το πολιτισμό. Μπορεί να γίνει ερημίτης η μοναχός η οτιδήποτε άλλο είναι η επιλογή του. Αυτή όμως η επιλογή τού ατόμου συνεπάγεται και τη διακοπή οποιουδήποτε δικαιώματος παροχών πού προσφέρει η παραμονή στο πολιτισμό. Δηλαδή δεν υπάρχουν δικαιώματα κοινωνικών παροχών πού να εξαιρούνται από τους κανόνες πάνω στους οποίους στηρίζεται η δημοκρατία μας. Είναι επίσης χαρακτηριστικό τού πολιτισμού μας η παροχή βοήθειας στους αδύναμους και ανάπηρους, στους πολύ νέους και μεγάλης ηλικίας, αλλά προηγουμένως οι υγιείς και οι ενήλικες θα πρεπει να δεχθούν να παρέχουν τα μέσα για τη κοινωνική βοήθεια. Λανθασμένες συμπεριφορές των νέων αντανακλούν τη διαπαιδαγωγική τους σχολική εκμάθηση όπως και τα ενδοοικογενιακά διδάγματα, χωρίς, εκ των πραγμάτων, να φέρουν και την ευθύνη των πράξεών των. Αυτά διδάσκονται, αυτά μαθαίνουν και αυτά πράττουν.
Η σοσιαλίζουσα πολιτική των κομμάτων είναι υπεύθυνη για την απαξίωση των θεσμών της δημοκρατίας, την αρνητική αύξηση του πληθυσμού, τη διατήρηση της ανεργίας και της ακρίβειας και την ανικανότητα της χώρας για δυναμική αύξηση του εθνικού προϊόντος. Μπορεί η χώρα, με ένα λαό που στη πλειοψηφία του είναι σοσιαλιστικών πραδιαγραφων, να ξεφύγει από τα νύχια της σοσιαλιστικής προπαγάνδας για ένα καλύτερο αυριο;
Παναγιώτης Μπούρης Καθηγητής Οικονομολόγος
