Ένα μοναδικό μωσαϊκό νερού και βλάστησης, στο οποίο καθρεφτίζεται το βαρύ ουράνιο τοπίο, βρίσκεται στην Πελοπόννησο
Είχα ακούσει για τη λίμνη Τάκα πολύ καιρό πριν. Η αλήθεια είναι ότι πρώτη φορά έμαθα για την ύπαρξή της μέσα από ένα ντοκιμαντέρ για την αναβίωση του μοσχοφίλερου στην Αρκαδία. Το ντοκιμαντέρ, εκτός από την ιστορική και αμπελουργική εξέλιξη της γνωστής ποικιλίας, έκανε μια σύντομη αναφορά σε έναν «μυστικό υδροβιότοπο» της Πελοποννήσου, λίγα χιλιόμετρα νότια της Τρίπολης, στο οροπέδιο της Τεγέας. Κάπως έτσι μπήκε η ιδέα να επισκεφθώ αυτό το ιδιαίτερο μέρος που λέγεται λίμνη Τάκα.
Ξεκινήσαμε από τον Πάρνωνα, ολοκληρώνοντας ένα ταξίδι γνωριμίας με την περιοχή, με ανθρώπους, με προϊόντα, με εμπειρίες. Είναι νωρίς το μεσημέρι και και είμαστε σχεδόν δίπλα στη λίμνη. Περνάμε από τον κάμπο με τις μηλιές, και τα υπόλοιπα οπωροφόρα, τα οποία αυτή την περίοδο του έτους έχουν ρίξει τα φύλλα τους. Από μακριά, το τοπίο θύμιζε έναν ανοιχτό, απλωμένο κάμπο, ενώ καθώς πλησιάζαμε, γινόταν ολοένα και πιο φανερό ότι η περιοχή είναι γεμάτη ζωή. Ο καιρός ήταν βαρύς, σχεδόν απειλητικός, με τον ουρανό να φορτώνεται γκρίζα σύννεφα, έτοιμα να φέρουν βροχή. Ο αέρας φυσούσε σταθερά, κι έτσι, παρότι μιλάμε για μια λίμνη που συνήθως συνήθως είναι ήρεμη, το νερό παρουσίαζε ένα μικρό κύμα, εικόνα ασυνήθιστη για το «γλυκό νερό» της Αρκαδίας.
Περάσαμε στον περιμετρικό δρόμο της λίμνης, έχοντας την αίσθηση πως, περισσότερο από μια «τυπική» λίμνη, η Τάκα είναι ένας ζωντανός οργανισμός που συνεχώς μεταβάλλεται. Ήταν γνωστό ότι το καλοκαίρι τα νερά αποστραγγίζονται από τις καταβόθρες και οι κάτοικοι αξιοποιούν το έδαφος για καλλιέργειες. Τώρα, στην καρδιά του χειμώνα έβλεπες αρκετό νερό, τουλάχιστον στο οριοθετημένο τμήμα της.
Κατά μήκος της διαδρομής, οι λευκοτσικνιάδες και τα γλαρόνια πετούσαν χαμηλά, ενώ κάπου μακριά διακρίναμε και κάποιους κορμοράνους να ψαρεύουν στα ρηχά. Ένα ζευγάρι χαλκόκοτες, με το βαθυκόκκινο φτέρωμά τους, μάς θύμισε πως βρισκόμαστε σε έναν επίσημα προστατευόμενο υδροβιότοπο Natura 2000. Ήταν εκπληκτικό να συνειδητοποιήσεις ότι εδώ, σε αυτόν τον φαινομενικά «άσημο» τόπο, συνυπάρχουν τόσα είδη πουλιών -από τις αλκυόνες και τις αγριόπαπιες μέχρι τους κατάλευκους κύκνους που συχνά επισκέπτονται τη λίμνη.
Σταματήσαμε για λίγο στο ύψωμα, πριν φθάσουμε στο χωριό Κάνδαλος, για να απολαύσουμε τη θέα. Ο αέρας μαστίγωνε τα καλάμια στις όχθες, δημιουργώντας παράξενες ριπές στην επιφάνεια του νερού. Από ψηλά, η λίμνη φαινόταν σαν ένας ρευστός, ασημόγκριζος καθρέφτης· ένα μοναδικό μωσαϊκό νερού και βλάστησης, στο οποίο καθρεφτιζόταν το βαρύ ουράνιο τοπίο.
Αναλογίστηκα πώς ο ίδιος ο Παυσανίας αναφέρεται στην περιοχή ως «Μανθουρικό πεδίο» και πώς οι εργασίες για τον ταμιευτήρα έχουν πια αλλάξει αμετάκλητα το φυσικό τοπίο. Ωστόσο, καθώς στεκόμουν δίπλα σε αυτήν τη χειμωνιάτικη «θάλασσα» της Αρκαδίας, συνειδητοποίησα ότι η Τάκα δεν έχει χάσει την ιδιαίτερη ταυτότητά της. Παραμένει ένας τόπος που παντρεύει το άγριο φυσικό κάλλος με την επιθυμία του ανθρώπου να αξιοποιήσει και να συντηρήσει τον τόπο του.
Φεύγοντας, κοντά στο χωριό Βουνό, είδαμε πώς το χωριό αυτό «μεταμορφώνεται» σε παραλίμνιο το χειμώνα και σε καθαρά χερσαίο οικισμό το καλοκαίρι, ανάλογα με τα νερά της λίμνης. Ήταν μία από εκείνες τις στιγμές όπου η δύναμη της φύσης και η ανθρώπινη προσαρμογή εμφανίζονταν τόσο καθαρά μπροστά στα μάτια μας. Και κάπως έτσι, η λίμνη Τάκα, που κάποτε έμαθα μέσα από ένα ντοκιμαντέρ για το μοσχοφίλερο, πήρε σάρκα και οστά και έγινε, για μένα, ένα από τα πιο ιδιαίτερα σημεία της Αρκαδίας.
