Είδαμε την παράσταση “Hecuba not Hecuba” που σκηνοθέτησε ο Τιάγκο Ροντρίγκες στην Επίδαυρο και σας μεταφέρουμε τις εντυπώσεις μας.
Μία συγκλονιστική εμπειρία και ένα μάθημα για το πόσο εποικοδομητικά μπορεί να συνδεθεί το παρελθόν με το παρόν μάς παρέδωσε ο Τιάγκο Ροντρίγκες, συγγραφέας, σκηνοθέτης και διευθυντής του Φεστιβάλ της Αβινιόν, στην πρώτη του συνεργασία με τον κορυφαίο θίασο της Κομεντί Φρανσέζ, στο επιδαύριο βάπτισμά του με την παράσταση “Hecuba, not Hecuba” που παρουσιάστηκε στις 26 & 27 Ιουλίου στην Επίδαυρο.
Ο Ροντρίγκες δε δίστασε να αναμετρηθεί με το αρχαίο δράμα και τον Ευριπίδη και να επιχειρήσει με το βαθιά ιδιοσυγκρασιακό του βλέμμα να συμπλέξει το δράμα ενός αρχαίου με αυτό ενός σύγχρονου ήρωα στον ίδιο διαχρονικό καμβά. Έτσι, η κατά Ροντρίγκες Εκάβη είναι παράλληλα η Τρωαδίτισσα βασίλισσα του μύθου, όσο και μια γυναίκα σημερινή, ηθοποιός και μητέρα.
Αποτέλεσμα μία παράσταση απόλυτα σύγχρονη και την ίδια στιγμή απόλυτα κλασική που δεν άφησε κανέναν απογοητευμένο και που απέδειξε με τον καλύτερο τρόπο πως ναι, υπάρχει μία γέφυρα συνομιλίας ανάμεσα στην αρχαιότητα και το σήμερα. Και μάλιστα έχει πολύ γερά θεμέλια, αρκεί κάποιος να έχει την υπομονή να σκάψει βαθιά στο παρελθόν και να ακούσει τον Ευριπίδη να του “ψιθυρίζει” στο αυτί. Ο Ευριπίδης ψιθύρισε στον Ροντρίγκες – όπως χαρακτηριστικά ο ίδιος αποκάλυψε στη συνέντευξη Τύπου της Αθήνας– την ιστορία της Εκάβης, μίας βασίλισσας και μητέρας που εξαιτίας του Τρωικού πολέμου έχασε την ελευθερία της και τα παιδιά της. Τώρα η γυναίκα αυτή ζητά δικαιοσύνη, μάλιστα σύμφωνα με τον μύθο μεταμορφώθηκε σε σκύλα με φλογερά μάτια.
Στην Επίδαυρο ο μύθος συναντά την πραγματικότητα
Ο μύθος της τραγωδίας συναντά σπαρακτικά την οικεία πραγματικότητα της πρωταγωνίστριας, της Νάντιας, της ηθοποιού που υποδύεται την Εκάβη, μητέρας ενός εφήβου στο φάσμα του αυτισμού, ο οποίος έχει υποστεί κακοποίηση από το προσωπικό του δημόσιου ιδρύματος που τον έχει εμπιστευτεί (μια ιστορία εμπνευσμένη από πραγματικά γεγονότα που συνέβησαν στην Ελβετία, σύμφωνα με τον Ροντρίγκες). Καθώς η ίδια έχει προσφύγει στα δικαστήρια και οι ιθύνοντες προσπαθούν να συγκαλύψουν την υπόθεση, αποφασίζει να τη δημοσιοποιήσει στον Τύπο ως ύστατη λύση. Οι πρόβες για την παράσταση της Εκάβης συμπίπτουν με τη δικαστική έρευνα. Η οργή μιας μητέρας που θρηνεί γίνεται υπερδύναμη και σαν τσουνάμι σαρώνει τα πάντα στο πέρασμά της.
Σε ένα ιδιόμορφο, μεταιχμιακό σκηνικό, οι δύο κόσμοι, ο αρχαίος και ο σύγχρονος, έρχονται σε αντιπαράθεση σε μια μείξη του μυθικού στοιχείου με το πραγματικό. Το κείμενο του Ροντρίγκες είναι γραμμένο με μαεστρία. Είναι σφιχτό στο σύνολό του και καταφέρνει να θολώσει επιδέξια τις γραμμές μεταξύ των δύο αυτών κόσμων. Έτσι η δολοφονία του γιου της Εκάβης που “προσεκρουσε” πάνω στις θεϊκές αρχές της φιλοξενίας με τρόπο “μαγικό” συνδέεται με την κακοποίηση του Ότις, του γιου της Νάντιας, από τους δημόσιους λειτουργούς στο δημόσιο ίδρυμα.
