Υπάρχει συμφωνία στα μέσα ενημέρωσης ότι η κυβέρνηση δεν αντιμετωπίζει τα προβλήματα της καθημερινότητας των πολιτών. Ποια λοιπόν είναι τα προβλήματα της καθημερινότητας; Υποθέτω πως αυτά είναι η δημόσια εκπαίδευση, η δημόσια υγεία, η εγκληματικότητα, και γενικά οποιαδήποτε δραστηριότητα αναλαμβάνει να εκπληρώσει ο κυβερνητικός μηχανισμός.
Πολύ συζήτηση γίνεται φυσικά για την ακρίβεια, κάτι που η αντιπολίτευση θεωρεί ως την πλέον προσοδοφόρα κριτική της κυβερνητικής οικονομικής πολιτικής.
Για μια καλύτερη συζήτηση προς χάρη των πολιτών και της αλήθειας θα πρέπει νά διαχωρίσουμε τα προβλήματα ευθύνης της κυβέρνησης από εκείνα πού παρουσιάζονται ανεξάρτητα κυβερνητικών επιλογών, όπως οι πλημμύρες, σεισμοί, πυρκαγιές, δυστυχήματα λόγω ατομικής παράνομης συμπεριφοράς των πολιτών και ατομικού λάθους, όπως και η ΑΚΡΙΒΕΙΑ. Εν αντιθέσει προ τη γενική επικρατούσα άποψη, εγώ λέγω και δείχνω ξεκάθαρα ότι η κυβέρνηση δεν ευθύνεται για την ακρίβεια. Και τούτο διότι η κυβέρνηση δέν έχει τον έλεγχο τής ποσότητας τού χρήματος που κυκλοφορεί στη χώρα.
Ο πληθωρισμός δημιουργεί την ακρίβεια και τον πληθωρισμό προξενεί η αύξηση της ποσότητας του χρήματος πού κυκλοφορεί στην Ένωση. Ο τουρισμός, οι επιδοτήσεις, η αύξηση των μισθών και συντάξεων, αυξάνουν την αγοραστική δύναμη τού καταναλωτή και διατηρούν την ακρίβεια, ενώ καιρικά φαινόμενα όπως και οι πόλεμοι, ναι μεν επηρεάζουν τη προσφορά ορισμένων αγαθών στην αγορά, με τις τιμές των να αυξάνονται, χωρίς όμως να προξενούν πληθωρισμό. Τούτο διότι ο πληθωρισμός υπάρχει τότε μόνο όταν όλες οι τιμές αυξάνονται συνεχώς για ένα χρονικό διάστημα.
Ο πληθωρισμός είναι μια ασθένεια ίδια με την ασθένεια ενός τοξικομανή. Η θεραπεία τής ακρίβειας απαιτεί το περιορισμό της ποσότητας του χρήματος στα χέρια του καταναλωτή όπως και ο περιορισμός της δόσης στον τοξικομανή. Θα υποφέρει ο καταναλωτής για κάποιο χρονικό διάστημα για να απαλλαγεί από την ασθένεια τής ακρίβειας. Εδώ χρειάζεται προσοχή στη μείωση της ποσότητας του χρήματος, γιατί μία μεγάλη μείωση μπορεί μεν να εξαφανίσει την ακρίβεια αλλά στη θέση της να φέρει την ανεργία. Βασικά λέμε ότι η σωστή διαχείριση της ποσότητας τού χρήματος περιορίζει στο ελάχιστο τα προβλήματα του πληθωρισμού και της ανεργίας τού καπιταλιστικού συστήματος της ελεύθερης αγοράς.
Οι προτεινόμενες λύσεις του προβλήματος της ακρίβειας, εκτός τής μείωσης της αγοραστικής δύναμης των καταναλωτών, ανεξάρτητα από πού προέρχονται, είναι πραγματικά μπούρδες ή καθαρές ανοησίες. Τώρα όσον αφορά τα κύρια κοινωνικά προβλήματα που είναι ευθύνη τής κυβέρνησης μπορούμε να πούμε ότι η χειροτέρευσή των είναι το αποτέλεσμα των καλοπροαίρετων προσπαθειών της κυβέρνησης. Αυτό είναι αυταπόδεικτο, γιατί το βλέπεις παντού.
Το ότι η κυβέρνηση είναι το πρόβλημα και όχι η λύση γίνεται ολοφάνερο αν κοιτάξουμε σε χώρες που η κυβέρνηση αναλαμβάνει τη παραγωγή και προσφορά όλων των αγαθών και υπηρεσιών της χώρας. Στις χώρες αυτές, όπου η κυβέρνηση ελέγχει τα πάντα, η κατάσταση είναι τραγική με το πληθυσμό να υποφέρει τα πάνδεινα. Κρίνε λοιπόν αυτόν πού σου λέει ότι η κυβέρνηση πρέπει να έχει μεγαλύτερο ρόλο στη παραγωγή των αγαθών και υπηρεσιών της χώρας. Αυτόν δεν τον ενδιαφέρει η δική σου ευημερία.
Τώρα τα αρνητικά αποτελέσματα πού έχει η κυβερνητική διαχείριση τής καθημερινότητας οφείλονται στην ανυπαρξία της αποτελεσματικότητας τού δημόσιου τομέα. Η μη αποτελεσματικότης τού δημοσίου τομέα μάς λέει ξεκάθαρα ότι ο δημόσιος τομέας πρεπει να περιορισθεί στο ελάχιστο δυνατόν. Μάλιστα δε σε μία μελέτη σχετικά με τη σχέση μεταξύ του μεγέθους της κυβέρνησης και της ευημερίας της χωρας, διαπιστώθηκε ότι όσο μικρότερος ο ρόλος της κυβέρνησης τόσο μεγαλύτερη η ευμερία των πολιτών. Δηλαδή η λύση των κοινωνικών προβλημάτων απαιτεί το περιορισμό του ρόλου της κυβέρνησης στη παραγωγή και προσφορά πολλών κοινωνικών αγαθών και υπηρεσιών.
Πώς όμως μπορεί να πεισθεί ο πολίτης ότι η κυβέρνηση είναι το πρόβλημα και όχι η λύση; Αυτό είναι ένα δύσκολο έργο, πρώτων διότι το πολιτικό σύστημα αυτοδιαφημίζεται ανελλιπώς, ως ο καλός Σαμαρείτης των πολιτών και δεύτερον δεν υπάρχει η σωστή πληροφόρηση σχετικά με την ανικανότητα της εκάστοτε κυβέρνησης να ικανοποιήσει τα υποσχόμενα. Η ανικανότητα δεν προκύπτει επειδή αυτά τα άτομα πού εργάζονται στο δημόσιο είναι όντως ανίκανα. Αντιθέτως, τα ίδια άτομα όταν εργάζονται στον ιδιωτικό τομέα είναι το ίδιο ικανά ή και ακόμα ποιο ικανά από τούς άλλους εργαζόμενους στις ίδιες θέσεις εργασίας.
Τι είναι λοιπόν εκείνο πού διαφοροποιεί τη συμπεριφορά του ατόμου όταν μετακινείται από τον ιδιωτικό τομέα στο δημόσιο και τανάπαλιν; Το ατομικό του συμφέρον είναι ο λόγος, γιατί στον ιδιωτικό τομέα όταν το άτομο είναι αποτελεσματικό έχει κέρδος, ενώ στο δημόσιο ή αποτελεσματικότης όχι μόνο δεν αποφέρει κέρδος, αλλά και πολλές φορές φέρνει ζημιά. Η κυβέρνηση που εκλέγεται από τους πολίτες, για τους πολίτες, καταλήγει να είναι μια κυβέρνηση από γραφειοκράτες για τους γραφειοκράτες μεταξύ των οποίων είναι και η γραφειοκρατία των εκλεγμένων από το λαό αντιπροσώπων σε όλα τα επίπεδα διακυβέρνησης.
Εάν λοιπόν ο θυμόσοφος λαός επιθυμεί ένα καλύτερο αύριο θα πρέπει να διαλέξει τη κυβέρνηση πού αφήνει την ιδιωτική πρωτοβουλία για τη παραγωγή και προσφορά του μεγαλύτερου μέρους τού εθνικού προϊόντος. Όσο πιο μικρή κυβέρνηση, τόσο πιο μικρό φόρο και τόσο πιο μεγάλο πλούτο.
Παναγιώτης Μπούρης
Καθηγητής, Οικονομολογος
