Πήγα μια βδομάδα διακοπές, ελπίζω να το αντιληφθήκατε όσοι διαβάζετε τη στήλη. Όχι τίποτα τρομερό, μια κοντινή βόλτα για να απολαύσω την καλοκαιρινή Ελλάδα αρχές Ιούλη με λιγότερο κόσμο και -ήθελα να ελπίζω- με λογικότερες τιμές. Η αλήθεια είναι ότι ο περσινός Αύγουστος με είχε εξοργίσει, σε σημείο να σκεφτώ ότι δε θα ξανακάνω καλοκαιρινές διακοπές στην Ελλάδα. Φυσικά, αθέτησα τον όρκο μου, απλώς είπα να πάω λίγο νωρίτερα μήπως και αναθεωρήσω.
Ο λόγος της οργής μου –για το 2023 μιλώ- ήταν απολύτως τεκμηριωμένος. Όλα τα δωμάτια είχαν τιμές ανακτόρων Μπάκιγχαμ κι όλα τα εστιατόρια τιμές τουλάχιστον τριών αστεριών. Τα λεφτά μιας ομπρέλας μαζί με δυο ξαπλώστρες επί δέκα μέρες, αρκούσαν για προκαταβολή αγοράς ενός δυαριού στα Πατήσια και μ’ ένα ακτοπλοϊκό εισιτήριο Πειραιάς-Νάξος-Πειραιάς, έκανες μια βδομάδα οργανωμένο στην κεντρική Ευρώπη. Η δε πολυκοσμία ήταν κάτι το ασύλληπτο, η ταλαιπωρία προσωποποιημένη.
Πώς τα βρήκα λοιπόν φέτος, από την εμπειρία μιας βδομάδας εκτός Αθήνας; Θα σας τα γράψω με τη σειρά. Πρώτον, βρήκα πολλή μουρμούρα. Παντού και όλοι διαμαρτύρονται ότι δεν έχουν κόσμο. Ψιλοβρίζουν μάλιστα την κυβέρνηση, τα μέσα ενημέρωσης και τους επίσημους τουριστικούς φορείς, οι οποίοι επιμένουν ότι το 2024 πάμε για καινούριο ρεκόρ. Οι άνθρωποι του τουρισμού λένε ότι και ο Μάιος και ο Ιούνιος ήταν πεσμένοι σε σύγκριση με το 2023 κι ότι όλα αυτά για αυξήσεις τουριστικών ροών είναι παραμύθια κατασκευασμένα. Εγώ δεν υιοθετώ άποψη καθώς στοιχεία δεν έχω, απλώς μεταφέρω.
Δεύτερο, η μουρμούρα των Ελλήνων τουριστο-καταναλωτών ότι οι καλοκαιρινές διακοπές τους καταλήγουν μια φρικτή ταλαιπωρία κι ένα τρομερό οικονομικό ξεζούμισμα, σας πληροφορώ ότι αρχίζει να πιάνει τόπο σ’ ένα κομμάτι των επαγγελματιών του χώρου. Αυτή την αλλοτινή έπαρση «έλα μωρέ, ό,τι και να γίνει, ό,τι και να λένε, εγώ θα γεμίσω» δεν είναι πια τόσο εμφανής όσο πέρυσι ή πρόπερσι. Όχι σε όλους τους επαγγελματίες, αλλά σε κάποιους. Αρχίζει να πλανάται στον αέρα η επιφύλαξη ότι τα μεγάλα έσοδα δεν είναι και τόσο δεδομένα. Ένας μικρούλης φόβος για τις προοπτικές του μέλλοντος εγκαθίσταται στο βάθος του μυαλού τους.
Δεν έχω κανένα βίτσιο να φοβίσω ξενοδόχους, εστιάτορες, σουβλατζήδες, σουβενιρατζήδες, ταξιτζήδες και ακτοπλόους, αλλά αναζητώ έναν τρόπο ανακοπής της τάσης που έχουν όλοι τους, μόλις σε βλέπουν να καταφθάνεις με τις βαλίτσες να λένε μέσα τους «βάρα τον στ’ αυτιά». Αυτή η τρομερή ευκολία με την οποία αυξάνουν τις τιμές τους ή προσθέτουν καινούρια χαράτσια στα πιο απίθανα πράγματα πρέπει να ανακοπεί. Δε λέω να δουλεύουν δίχως κέρδος, αλλά όχι να μας θεωρούν και θύματα. (Αύριο η συνέχεια).
