Του Πέτρου Θωμαίδη / Δικηγόρου
Ανεξάρτητα του τι καταλαβαίνει κανείς και ποιο νόημα αποδίδει στις λέξεις “ήθη” και “έθιμα”,θα πρέπει κατ’αρχήν να συμφωνήσουμε ότι ο Απ.Παύλος δεν μπορεί να συνιστά “έθιμο”.Ο Απ.Παύλος δεν μπορεί να “κατέχεται” ως “έθιμο”,ούτε να γίνεται “έθιμο” και μάλιστα”τοπικό”,το οποίο ως Κορίνθιοι θεωρούμε ότι ακολουθούμε,αλλά και εμπορευόμαστε,με τσίκνα και “ποιμενικό ροκ”.
Ειδικά κατά τις τελευταίες δεκαετίες,η γιορτή για τον Απ.Παύλο έχει προσλάβει, ως οιονεί πολιτιστικά, τα χαρακτηριστικά του αλλοτριωμένου πανηγυριού των πλαστικών και του πειραγμένου ήχου που «τρυπά» τη φαντασία.
Ακόμη όμως και πολιτιστικά(όχι εκκλησιαστικά) να το δει κανείς,ο Απ.Παύλος δεν είναι αυτό που πάει να παγιωθεί ως συλλογική εκτόνωση.
Ο Απ.Παύλος,ο κοσμοπολίτης και οικουμενικός,το πρότυπο του αυθεντικού ευρωπαίου πολίτη,ο Εβραίος και Ρωμαίος αλλά και Έλληνας ως προς την παιδεία,η εμβληματική προσωπικότητα της Μεσογείου,Ανατολικών και Δυτικών,δεν είναι (μόνο) για παραδοσιακούς ελληνικούς χορούς,πολλώ μάλλον για τα (νοθευμένα,καμμία σχέση με, τα κάποτε παλιά,αυθεντικά ρωμαίικα)«πανηγύρια» της ηχορύπανσης.Όλη αυτή η εικόνα τον αδικεί και μας αδικεί.Και δεν είναι ελιτισμός το να ενοχλείται κανείς απ’όλη αυτή την κατάσταση που έχει αφεθεί να ενδημεί.
Ειδικά για τον Απ.Παύλο,όταν μια πόλη τον επικαλείται ως πολιούχο της,δηλαδή ως αυτόν που την “κατέχει” (και όχι που τον κατέχει και τον ορίζει η ίδια),θα πρέπει να αντιλαμβάνεται,έστω εν μέρει,ότι άλλο το εκτύπωμα της παύλειας σφραγίδας και άλλα τα «καταναλωτικομπαρόκ» και εσχάτως φορετά “ήθη” και “έθιμα”.
Ας το ξαναδούμε λοιπόν όλο αυτό,ώστε στο δημόσιο χώρο να βρεθεί και ένα απάγκιο για ταιριαστή στην περίπτωση του Απ.Παύλου πολιτιστική τιμή.
