Σε γενικές γραμμές, οι προσδοκίες των ανθρώπων από τη ζωή είναι αρκετά υψηλές. Για παράδειγμα, μπορούμε να παραπονιόμαστε για πολλά πράγματα ακόμα και στην καθημερινότητά μας. Θέλουμε όλα να πάνε όπως τα σχεδιάσαμε και τα έχουμε προγραμματίσει. Αλλά μερικές φορές τα πράγματα μπορεί να μην πάνε όπως τα θέλουμε. Αντί να σκεφτόμαστε και να διορθώνουμε την κατάσταση, μπορούμε να παραπονεθούμε και να ρίξουμε την ευθύνη στους άλλους. Μερικές φορές δεν ξέρουμε τι κάνουμε με τα νεύρα μας. Αργότερα, όταν μένουμε μόνοι με τον εαυτό μας, μιλάμε στον εαυτό μας για όλα όσα παραπονιόμαστε και ζυγίζουμε τα πάντα μέσα μας.
Αν οι άνθρωποι καταφέρνουν να παραμείνουν ήρεμοι όταν είναι μόνοι, μπορούμε να πούμε ότι έχουν αντιληφθεί κάτι. Ακόμα κι αν δεν μπορούμε να το καταλάβουμε στην αρχή, μπορούμε να συνειδητοποιήσουμε κάτι αργότερα. Μπορούμε να πούμε ότι αυτός είναι ο πιο αποτελεσματικός τρόπος για να κατανοήσουμε τα πράγματα για τα οποία παραπονιόμαστε.
Οι καταστάσεις που βιώνουμε και αποκτούμε εμπειρία μπορούν επίσης να μας ανοίξουν νέους ορίζοντες. Μαθαίνουμε πράγματα από τη ζωή μέρα με τη μέρα. Μαθαίνουμε νέα πράγματα κάθε μέρα που βγαίνουμε από την πόρτα. Βλέπουμε νέα πρόσωπα, νέα μέρη. Έχουμε πολλά να μάθουμε από τη ζωή. Η ζωή είναι μια εξέταση και στο χέρι μας είναι να περάσουμε αυτή την εξέταση. Αν καθίσουμε και σκεφτούμε όλα όσα παραπονιόμαστε και σκεφτούμε πώς μπορούμε να κάνουμε τη ζωή μας πιο ουσιαστική και όμορφη αντί να παραπονιόμαστε, είμαι σίγουρος ότι θα μειώσουμε τα λάθη που κάνουμε. Η έννοια του παράπονου γενικά συνίσταται στο ότι οι γονείς δίνουν στα παιδιά τους ό,τι θέλουν και κάνουν ό,τι θέλουν.
Ο τρόπος με τον οποίο μεγαλώνουν τα παιδιά έχει σημαντική θέση στη μελλοντική τους ζωή. Δεν θα ήταν δυνατόν ένα παιδί που του εκπληρώνονται όλα όσα θέλει να βρίσκεται σε μια θέση που πάντα θέλει στη ζωή του και να θέλει περισσότερα; Νομίζω ότι το κάνει δυνατό. Αν δίνετε στα παιδιά ό,τι θέλουν, σταδιακά θα εξαφανίσουν την ευτυχία από τη ζωή τους. Το να σκέφτομαι ότι ό,τι θέλω θα γίνει ούτως ή άλλως, η προσπάθεια να πείσουν τις οικογένειές τους να αγοράσουν κάτι παρόλο που δεν το χρειάζονται, μειώνει τα παιδιά στη θέση του υπερκαταναλωτή. Οι άνθρωποι είναι αχάριστοι, ακόμα κι αν είναι χαρούμενοι, θέλουν περισσότερα, ακόμα και τα καλύτερα. Μπορούμε να τους μάθουμε να ζουν σύμφωνα με τις ανάγκες τους. Δεν θα ήταν καλύτερα να διδάξετε στα παιδιά σας την έννοια της ευτυχίας με το παραμικρό; Νομίζω ότι τα παιδιά πρέπει να μάθουν τόσο για την απουσία όσο και για την αφθονία. Όταν έρθει η ώρα, θα πρέπει να είναι ευγνώμων ακόμα και όταν δεν έχει τίποτα, ώστε όταν κοιτάζει τον εαυτό του στον καθρέφτη να μπορεί να λέει «Είμαι χαρούμενος ακόμα κι όταν δεν έχω τίποτα».
Αν οι άνθρωποι καταφέρνουν να παραμείνουν ήρεμοι όταν είναι μόνοι, μπορούμε να πούμε ότι έχουν αντιληφθεί κάτι. Ακόμα κι αν δεν μπορούμε να το καταλάβουμε στην αρχή, μπορούμε να συνειδητοποιήσουμε κάτι αργότερα. Μπορούμε να πούμε ότι αυτός είναι ο πιο αποτελεσματικός τρόπος για να κατανοήσουμε τα πράγματα για τα οποία παραπονιόμαστε.
Οι καταστάσεις που βιώνουμε και αποκτούμε εμπειρία μπορούν επίσης να μας ανοίξουν νέους ορίζοντες. Μαθαίνουμε πράγματα από τη ζωή μέρα με τη μέρα. Μαθαίνουμε νέα πράγματα κάθε μέρα που βγαίνουμε από την πόρτα. Βλέπουμε νέα πρόσωπα, νέα μέρη. Έχουμε πολλά να μάθουμε από τη ζωή. Η ζωή είναι μια εξέταση και στο χέρι μας είναι να περάσουμε αυτή την εξέταση. Αν καθίσουμε και σκεφτούμε όλα όσα παραπονιόμαστε και σκεφτούμε πώς μπορούμε να κάνουμε τη ζωή μας πιο ουσιαστική και όμορφη αντί να παραπονιόμαστε, είμαι σίγουρος ότι θα μειώσουμε τα λάθη που κάνουμε. Η έννοια του παράπονου γενικά συνίσταται στο ότι οι γονείς δίνουν στα παιδιά τους ό,τι θέλουν και κάνουν ό,τι θέλουν.
Ο τρόπος με τον οποίο μεγαλώνουν τα παιδιά έχει σημαντική θέση στη μελλοντική τους ζωή. Δεν θα ήταν δυνατόν ένα παιδί που του εκπληρώνονται όλα όσα θέλει να βρίσκεται σε μια θέση που πάντα θέλει στη ζωή του και να θέλει περισσότερα; Νομίζω ότι το κάνει δυνατό. Αν δίνετε στα παιδιά ό,τι θέλουν, σταδιακά θα εξαφανίσουν την ευτυχία από τη ζωή τους. Το να σκέφτομαι ότι ό,τι θέλω θα γίνει ούτως ή άλλως, η προσπάθεια να πείσουν τις οικογένειές τους να αγοράσουν κάτι παρόλο που δεν το χρειάζονται, μειώνει τα παιδιά στη θέση του υπερκαταναλωτή. Οι άνθρωποι είναι αχάριστοι, ακόμα κι αν είναι χαρούμενοι, θέλουν περισσότερα, ακόμα και τα καλύτερα. Μπορούμε να τους μάθουμε να ζουν σύμφωνα με τις ανάγκες τους. Δεν θα ήταν καλύτερα να διδάξετε στα παιδιά σας την έννοια της ευτυχίας με το παραμικρό; Νομίζω ότι τα παιδιά πρέπει να μάθουν τόσο για την απουσία όσο και για την αφθονία. Όταν έρθει η ώρα, θα πρέπει να είναι ευγνώμων ακόμα και όταν δεν έχει τίποτα, ώστε όταν κοιτάζει τον εαυτό του στον καθρέφτη να μπορεί να λέει «Είμαι χαρούμενος ακόμα κι όταν δεν έχω τίποτα».
Jocasta M. Visual Artist
