Στις ηλικίες 17 έως 40 χρόνων εντοπίζουν πάλι οι δημοσκόποι και τα κόμματα τον κίνδυνο εκτεταμένης αποχής από τις Ευρωεκλογές.
Στις ηλικίες δηλαδή που η ζωή τους άλλαξε προς το χειρότερο στην δεκαετία της οικονομικής κρίσης και σ’ αυτές που δεν έχουν ούτε ελάχιστες ευκαιρίες να ξεκινήσουν τη ζωή τους όπως αυτές που είχαν ενηλικιωθεί τις δεκαετίας 1980, 1990, 2000.
Στις ηλικίες όμως που βλέπουν στο μέλλον, που κυρίως τις αφορά το μέλλον;
Αρκεί μήπως η ατομική προσπάθεια ένταξης σε επαγγελματικούς χώρους που όλο και πιο πολύ στενεύουν για να οικοδομηθεί το μέλλον;
Μια άμορφη μάζα ατομικών επιδιώξεων που καταλήγει να κινείται μέσα στην αβεβαιότητα και την ανασφάλεια για τη ζωή (πρεκαριάτο) μπορεί να είναι η λύση για τη νεολαία και για το μέλλον;
Μπορεί να είναι η λύση για τους λίγους, τους οικονομικά ισχυρούς, τους βολεμένους και το μέλλον τους.
Όχι όμως για τη νεολαία και το μέλλον της.
Η συμμετοχή της νεολαίας στις Ευρωεκλογές θα δείξει ότι αποφασίζει να πάρει την τύχη της και την τύχη της χώρας στα χέρια της.
Υπάρχουν κόμματα και ελίτ που στηρίζονται σε ηλικίες πάνω από 60 χρονών που φέρνουν μαζί τους τις προκαταλήψεις τους, τις δεδομένες τοποθετήσεις τους (δηλαδή ατομικές στάσεις ζωής ή ιδεολογίες) που υποκρίνονται ότι στενοχωριούνται από την ενδεχόμενη αποχή της νεολαίας ενώ την επιδιώκουν και την καλλιεργούν συστηματικά.
Ας μην τους στενοχωρούμε λοιπόν!
Ας πάρουμε μέρος όλοι χωρίς εξαίρεση στις εκλογές που έρχονται.
Αυτό είναι το πρώτο παρόν για το μέλλον.
Το τι θα ψηφίσει ο κάθε ένας θα εξαρτηθεί από τις συνθήκες της ζωής του, από τις μέχρι τώρα δυσκολίες και όχι από προκαταλήψεις και παραδόσεις.
Θα πάμε λοιπόν να ψηφίσουμε την Κυριακή 9 Ιουνίου στις εκλογές;
Θα πάμε γιατί εμάς κυρίως αφορούν.
Χρήστος Ν. Καρούζος
Δικηγόρος
Συντονιστής Οργάνωσης Μελών
ΣΥΡΙΖΑ-Π.Σ. Άργους
