Περιμένοντας με έκδηλη αγωνία χθες να φθάσει η ώρα που ο Κασσελάκης θα παρουσίαζε το «πόθεν έσχες» του, χάζευα τα βιντεάκια από την υποδοχή του Ζοζέ Μουρίνιο στην Κωνσταντινούπολη, για να αναλάβει προπονητής στη Φενερμπαχτσέ. (Φενέρ είναι το Φανάρι, για να μην ξεχνιόμαστε). Είδα τη φρενίτιδα που είχε πιάσει τους Τούρκους φιλάθλους, θυμήθηκα την Ομόνοια μετά τη νίκη του Παναθηναϊκού στο μπάσκετ, την πλατεία Κοραή την ώρα που ο Ολυμπιακός έβαλε το γκολ στη Φιορεντίνα κι έβγαλα έναν βαθύ αναστεναγμό.
Ποτέ κανένας πολιτικός, όσο δημοφιλής και λαοπρόβλητος κι αν είναι, δεν πρόκειται να μαζέψει τόσο κόσμο, όσο μια οποιαδήποτε δημοφιλής ποδοσφαιρική ή μπασκετική ομάδα, ανεξαρτήτως χώρας. Είναι τρομακτικό το πόσο χρήμα ξοδεύεται σ’ αυτά τα σώου, είναι ασύλληπτο πόσο μαζικά και ισχυρά συναισθήματα ενεργοποιούνται με την κατάκτηση ενός τροπαίου ή με τη μεταγραφή ενός ποδοσφαιριστή ή προπονητή. Κανένας πολιτικός της εποχής μας δεν τα αξιώνεται αυτά.
Ούτε υπάρχει πολιτικός που θα πληρωθεί με τόσο χρήμα όσο ένας διάσημος προπονητής ή θα τολμήσει να διαφημίσει τον πλούτο του με την αμετροέπεια ενός διάσημου ποδοσφαιριστή, δίχως να τον πάρουν με τις πέτρες. Όποιος είδε τα βίντεο από την έλευση Μουρίνιο στην Κωνσταντινούπολη, δεν μπορεί να μην κούνησε με απελπισία το κεφάλι του για τις ανισότητες που υπάρχουν στον κόσμο μας.
Ο κύριος Ζοζέ έφθασε στην Τουρκία με ιδιωτικό τζετ (λες και θα τον χαλούσε η πρώτη θέση σε κάποια συνηθισμένη πτήση) και από το αεροδρόμιο πήρε ελικόπτερο (λες και δεν υπήρχε μια λιμουζίνα να τον παραλάβει) για να πάει στο γήπεδο, που ήταν ασφυκτικά γεμάτο από αλαλάζοντες οπαδούς. Και για πρώτη φορά στη ζωή μου είδα να γίνεται υπογραφή συμβολαίου όχι στα γραφεία της διοίκησης ενός συλλόγου, αλλά στα επίσημα ενός γηπέδου με τους πυρσούς των χιλιάδων οπαδών αναμμένους και τα συνθήματα να δονούν την ατμόσφαιρα.
Και ενώ ακόμα δεν είχε αρχίσει η παρουσίαση του «πόθεν έσχες» Κασσελάκη, σκέφτηκα δυο-τρία πράγματα. Πρώτον, ότι οι αιώνες έρχονται και παρέρχονται, τα πολιτικά συστήματα αλλάζουν και ξαναλλάζουν, αλλά το ρωμαϊκό «άρτος και θεάματα» συνεχίζει την καριέρα του ακάθεκτο. Επίσης ότι η επίδειξη πλούτου (40 εκατομμύρια θα πάρει ο Μουρίνιο) στον πεινασμένο όχλο, τελικά ασκεί μεγαλύτερη γοητεία απ’ όσο ενεργοποιεί αντανακλαστικά λαϊκής απέχθειας.
Τρίτον, ότι τα φρενιασμένα αυτά πλήθη θα είναι πάντα ευκολάκια στη χειραγώγηση και αιχμάλωτα ης παραμυθίας. Όσο μεγαλύτερο και πιο απίθανο το παραμύθι που σερβίρεται, τόσο μεγαλύτερα τα πλήθη που συρρέουν. Τέταρτον, ότι ο Κασσελάκης παριστάνει τον… Μουρίνιο, σε όλα. Στην επίδειξη πλούτου, στην αμετροέπεια, στις μεγαλεπήβολες υποσχέσεις, στο σώου. Για να δούμε ποιος απ’ τους δυο θα πρωτοφύγει νύχτα…
