Πριν δυο μέρες, τον είδαμε πάλι να παίρνει τηλέφωνο τον Τάιλερ σε ζωντανή τηλεοπτική σύνδεση και να του κάνει φάρσα αν θέλει να γίνει παρουσιαστής ή κάτι παρόμοιο. Για να του απαντήσει εκείνος κατηγορηματικά «όχι» και μετά να στραφεί γεμάτος παράπονο ο Στέφανος στον παρουσιαστή και να του πει, «είδες τώρα τι μου κάνεις;». Ωραία προεκλογική εκστρατεία κάνει ο Στέφανος, βαθιά πολιτική και με ιδεολογικό βάρος.
Μόλις τον ρωτήσουν κάτι πολιτικό και ουσιώδες, αν η ερώτηση δεν είναι του γούστου του, αυτομάτως κατακεραυνώνει τον συνομιλητή του με παρατηρήσεις του τύπου «γιατί το ρωτάτε αυτό;», «γιατί δεν ρωτάτε το άλλο;», «γιατί δεν καλείτε εκείνον κι εκείνη;», «γιατί ευνοείτε τον Μητσοτάκη;». Αλλά μόλις τον ρωτήσουν που ερωτεύτηκε τον άντρα του ή που πρωτογνώρισε τη σκυλίτσα του ή πως φτιάχνει τα γεμιστά η μάνα του, απαντά κατ’ ευθείαν, με απόλυτη προθυμία και δίχως ίχνος επίκρισης.
Στο μεταξύ έχουμε και τους «τρίτους» σχολιαστές και αντιπολιτευόμενους, οι οποίοι βάζουν στη μια πλευρά της ζυγαριάς το ένα και μοναδικό βιντεάκι του Μητσοτάκη με τα παπούτσια της ΝΔ, στην άλλη πλευρά τον καθημερινό χείμαρρο χαζών Κασσελακικών αναρτήσεων και εμφανίσεων, αποφασίζοντας ότι είναι ισοβαρή.
Κακώς κατά τη γνώμη μου ο Κυριάκος έκανε ο σώου με τα παπούτσια, αυτή η θεματολογία αποτελεί πλέον γήπεδο του Στέφανου, αλλά και πάλι η ζυγαριά δεν μπορεί να είναι τόσο παραμορφωτική. Ο Μητσοτάκης μπορεί να κατηγορηθεί για πολλά απ’ αυτά που λέει, αλλά όχι για μη-πολιτική προεκλογική εκστρατεία. Πολιτικότατη καμπάνια κάνει.
Με τούτα και με κείνα πάντως, ο Κασσελάκης μας παρασέρνει όλους να παίζουμε το παιχνίδι του. Φυσικά και ο πολιτικός δεν πρέπει να είναι αποστειρωμένος, αλλά όχι να γίνεται η πολιτική συμπλήρωμα και παραγέμισμα του life style. Η σωστή και αποδεκτή συνταγή είναι να λέει εννιά πολιτικά πράγματα και μόλις ένα που αφορά την ανθρώπινη πλευρά στης ζωής του. Ο αρχηγός του Σύριζα όμως, στις δέκα εμφανίσεις του οι οκτώ είναι life style και κάπου ανάμεσα παραχώνει και δυο πολιτικές θέσεις (ο θεός να τις κάνει).
Να, χθες πάλι, αν δεν ήταν η αγωνία του πανελληνίου για τον ποδοσφαιρικό αγώνα και η ενημέρωση για τα αστυνομικά μέτρα στην πρωτεύουσα, όλοι θα ασχολούμασταν με την «είδηση» που πάσαρε ο ίδιος ο Στέφανος ότι στην εφηβεία του πήγαινε στον Άγιο Δαυίδ και προσευχόταν να μην είναι γκέι.
Και μάλιστα τα λέει τόσο σκερτσόρικα και με τέτοια άγνοια κινδύνου, που ακόμα και όσοι αρνούνται να παίξουν σ’ αυτό το γήπεδο σχολιασμού, τελικά δεν αντιστέκονται στον πειρασμό να μην πουν τη γνώμη τους γι αυτό που ακούνε. Τρανό παράδειγμα η αφεντιά μου. Που όλο λέω «δεν θα ξαναπαρασυρθώ από τέτοιες ανοησίες» κι όλο περί τούτων τυρβάζω. Ε ρε τι ζούμε…
