14 °C Argos, GR
28 Φεβρουαρίου 2024

Παναγιώτης Μπούρης: Σοσιαλισμός ή Ελευθερία

Στο προηγούμενο άρθρο μου “Ανούσια Λόγια” είχα γράψει ότι ο κατακερματισμός της αριστεράς είναι ευλογία για τη χώρα, χωρίς όμως να δικαιολογώ απολύτως τη τοποθέτηση μου. Σκοπός μου είναι τώρα να δείξω γιατί αυτή η τοποθέτησή μου δεν επιδέχεται αμφισβήτηση. Στα μέσα ενημέρωσης η συζήτηση παραμένει ανούσια και αρκετά ανιαρή γιατί κανείς δεν λέει ποια θα είναι τα οφέλη των Ελλήνων από μία σοσιαλιστική κυβέρνηση. Η αριστερά φαίνεται να έχει την αποκλειστική χρήση του όρου προοδευτικός και ως εκ τούτου ο σοσιαλιστής παρουσιάζεται και ως προοδευτικός. Εφόσον δεν υπάρχει καμία αντίρρηση, υποθέτω πως όλοι πιστεύουν ή θεωρούν ότι ο σοσιαλισμός είναι συμβατός με τη προοδευτική πολιτική ατζέντα. Εξισώνεται δηλαδή στα μέσα ενημέρωσης η έννοια του σοσιαλισμού με την έννοια της προοδευτικής πολιτικής ατζέντας. Αυτό το συμπέρασμα το υποστηρίζει η ανυπαρξία κριτικής από τα μέσα ενημέρωσης τόσο της αριστερής ιδεολογίας όσο και τής επίθεσης που δέχεται η φιλελεύθερη δημοκρατία με την ελεύθερη αγορά από φασίστες και σοσιαλιστές.

Είναι όμως αυτή η εξίσωση συμβατή με τη κλασσική έννοια τής σοσιαλιστικής ιδεολογίας; Ποια λοιπόν είναι η κλασσική έννοια του σοσιαλισμού; Αυτή είναι ο κεντρικός σχεδιασμός, όπου όλες οι οικονομικές δραστηριότητες περνάνε από τα χέρια των ιδιωτών στα χέρια του σχεδιαστή. Στο σοσιαλισμό είναι το κράτος πού ελέγχει και προσδιορίζει τι θα παραχθεί, πως θα παραχθεί, το κόστος της παραγωγής και τη τιμή διάθεσης των αγαθών και υπηρεσιών. Ο σοσιαλισμός, όπως και ο φασισμός, βασίζεται στο κεντρικό σχεδιασμό.
Εδώ θα πρέπει να τονίσουμε ότι ο εθνικός σοσιαλισμός ή φασισμός όπως και ο σοσιαλισμός ή κομμουνισμός παίρνει από τα χέρια ιδιωτών τον έλεγχο των οικονομικών δραστηριοτήτων και τον περνάει στα χέρια του κράτους. Άρα ο σοσιαλισμός και ο φασισμός καταργούν την ιδιωτική οικονομική πρωτοβουλία και αμφότεροι επιβάλουν το κεντρικό σχεδιασμό. Το 1944 ο νομπελίστας οικονομολόγος Fredrich Hayek στο βιβλίο του “Τhe Road to Serfdom” καταλήγει στο συμπέρασμα, αμφιλεγόμενο τότε και σήμερα, ότι ο σοσιαλισμός, είτε είναι της σοσιαλιστικής δημοκρατίας είτε της φασιστικής δημοκρατίας, είναι αυτός που οδηγεί πάντοτε στη προλεταριοποίηση της κοινωνίας. Φέρνει δηλαδή μία κοινωνία που αποτελείται από τα μέλη του κυβερνώντος κόμματος και τους εργάτες. Στο βιβλίο αυτό ο Hayek χωρίς ίχνος αμφιβολίας, καταδεικνύει πώς ο κεντρικός σχεδιασμός αφαιρεί την ελευθερία των πολιτών.
Ποιος είναι όμως ο ρόλος της προοδευτικής ατζέντας πού οι σοσιαλιστές εναγκαλίζονται και υπόσχονται την πλήρη ικανοποίηση των στόχων της; Σύμφωνα με το Ηayek η προοδευτική ατζέντα “βάζει τα θεμέλια” πάνω στα οποία θα ανεγερθεί όλο το σοσιαλιστικό οικοδόμημα. Η κλασσική έννοια του σοσιαλισμού αφαιρεί τη πολιτική ελευθερία του ατόμου και το αναγκάζει να είναι υποταγμένο στην εξουσία τού κράτους. Αυτή φυσικά η σχέση του πολίτη με την εξουσία στο σοσιαλισμό δεν έχει να κάνει τίποτα με τη πολιτική της προοδευτικής ατζέντας. Το ότι η επιθυμία των σοσιαλιστών για επιβολή της κλασσικής έννοιας τού σοσιαλισμού παραμένει αμετάβλητη, προκύπτει από τα λεγόμενα τους. Όταν ο Πολάκης έλεγε ότι την άλλη φορά θα είναι αλλιώς απλά και καθαρά έλεγε την αλήθεια. Επίσης έλεγε ότι πρέπει να πάρουμε τις εξουσίες του κράτους στα χέρια μας για να πετύχουμε τους στόχους μας. Σαν ολοκληρωμένος σοσιαλιστής ή κομμουνιστής έλεγε τα αυτονόητα της ιδεολογίας του. Τα μέσα ενημέρωσης όμως αντί να αντιδράσουν στις απειλές του Πολάκη κατά της δημοκρατίας έφτιαξαν ξαφνικά τον όρο Πολακισμός. Αυτή η φράση δεν νομίζω ότι αξίζει σχολιασμό. Λίγη προσοχή και θα έβλεπαν ότι ο Πολάκης μιλάει τη γλώσσα τού κλασσικού κομμουνιστή ή σοσιαλιστή και τα λεγόμενα του, όπως θα έπρεπε να γνωρίζουν, βγαίνουν μέσα από τα σπλάχνα του σοσιαλισμού.
Ακριβώς τα ίδια λέει και η φασιστική δεξιά χωρίς όμως τώρα να μιλάνε για Κασιδιαρισμό. Και σωστά δεν μιλάνε για Κασιδιαρισμό, όπως δεν πρέπει να μιλάνε για Πολακισμό γιατί ο φασισμός όπως και ο σοσιαλισμός απορρίπτουν τη φιλελεύθερη δημοκρατία. Ατυχώς όμως ο κίνδυνος για τη φιλελεύθερη δημοκρατία από τη πλευρά του σοσιαλισμού, αν και είναι ίδιος με αυτόν τού φασισμού, από τα μέσα ενημέρωσης και την κυβέρνηση φυσικά, δεν θεωρείται υπαρκτός. Ο φασισμός φοβίζει αλλά και ο σοσιαλισμός τρομάζει. Γιατί όταν ο σοσιαλισμός ή κομμουνισμός διεκδικεί τη διακυβέρνηση της χώρας κανείς στα μέσα ενημέρωσης δεν αναφέρεται στη κατάργηση της δημοκρατίας από την εφαρμογή του σοσιαλισμού αρχικά στη Σοβιετική Ένωση και πρόσφατα στη Βενεζουέλα. Γιατί στις συζητήσεις όταν ο σοσιαλιστής υποψήφιος υπόσχεται, ό,τι και να υπόσχεται, δεν του ζητάει κάποιος να αναφερθεί στα πεπραγμένα της ιστορικής αποτυχίας της ιδεολογίας του. Να μας πει τουλάχιστον πως θα πετύχει αυτός εκεί που απέτυχαν παταγωδώς οι δάσκαλοι του. Υποθέτω λοιπόν πώς οι συζητητές είτε δεν θεωρούν το σοσιαλισμό επικίνδυνο, είτε δεν κατανοούν ξεκάθαρα το ιστορικό μέγεθος αυτής της αποτυχίας του σοσιαλισμού. Επιπροσθέτως, υποψιάζομαι ότι όχι μόνο υποτιμούν πόσο σημαντική είναι η έλλειψη της πολιτικής ελευθερίας των ατόμων όταν το κράτος έχει την ιδιοκτησία των συντελεστών παραγωγής αλλά ίσως και να την επιθυμούν. H έλλειψη κατανόησης του κινδύνου της απώλειας της πολιτικής και οικονομικής ελευθερίας των πολιτών, που φέρνει ο κεντρικός σχεδιασμός, είναι αυτή που δικαιολογεί και τη συμπεριφορά των μέσων ενημέρωσης έναντι των σοσιαλιστών. Πολλά χρόνια τώρα τα πανεπιστήμια και γενικά όλη η εκπαίδευση προπαγανδίζει να πεισθούν οι νέοι ότι η ευημερία θα ‘ρθει μόνο με το σοσιαλισμό. Χαμένος χρόνος γιατί ο σοσιαλισμός είναι αποδεδειγμένα ένα αποτυχημένο σύστημα που φέρνει μόνο μιζέρια και φτώχια. Φτώχια και μιζέρια θα είναι και τα οφέλη των Ελλήνων από τη σοσιαλιστική κυβέρνηση. Είναι λυπηρό να βλέπεις κάθε βράδυ το σοσιαλιστή οπαδό της αποτυχημένης ιδεολογίας ανενόχλητο και με απύθμενο θράσος να μοιράζει τις υποσχέσεις του που στην ουσία είναι κλούβια αυγά.
Παναγιώτης Μπούρης
Καθηγητής Οικονομολόγος

Περισσότερα Άρθρα

Τ.Ε. ΑΡΓΟΛΙΔΑΣ του ΚΚΕ: Το νερό είναι κοινωνικό αγαθό και όχι εμπόρευμα

Η κυβέρνηση της Ν.Δ. με την ουσιαστική στήριξη της πλειοψηφίας των Δημάρχων και της ΚΕΔΕ, έρχεται να υλοποιήσει και μάλιστα με ταχύτατους ρυθμούς, τα νέα σχέδια για παραπέρα ιδιωτικοποίηση – εμπορευματοποίηση της διαχείρισης του νερού, με το νομοσχέδιο του Υπουργείου Περιβάλλοντος και Ενέργειας που παρουσιάστηκε στο Υπουργικό συμβούλιο και θα προωθηθεί  προς ψήφιση το επόμενο διάστημα. […]