29 °C Argos, GR
12 Αυγούστου 2022

Ένα βήμα μπροστά… με τη συμμετοχή της Ευτυχίας Καρύδη – Φαράκου

“Ένα μαγκάλι, χρωματιστά φλυτζανάκια του καφέ, ένα κιούπι όπου μπαίνουν οι ελιές, μια μπιζουτιέρα, μια χωμάτινη πλίθρα από εκείνες που χτίζουν οι άνθρωποι τα σπίτια τους, όπως ακριβώς οι μέλισσες φτιάχνουν τις κυρήθρες, χωρίς σχέδιο και επίβλεψη αρχιτέκτονα. Με αυτά τα μικρά ανεξίκακα αντικείμενα, τα αναφλογισμένα από συναίσθημα και θύμησες, μας υποδέχθηκαν οι Κίοι της Αργολίδας , 26-27 Ιουνίου, για να μη μείνουνε, και εφέτος, μόνες, οι αγαπημένες ψυχές των προπατόρων τους, που τη ζωή τους την πήρε ο άνεμος μιας στιγμής. Στιγμής από τις πιο επαίσχυντες στην αλυσίδα των δεινών της καταστροφής της Μικρασίας του 1922. Οδυνηρό συνακόλουθο της Μικρασιατικής εκστρατείας: δικής μας- ελληνικής εφαρμογής, προς ικανοποίηση των εσαεί συμμάχων μας.
Δυο υπογραφές ήσαν αρκετές για να πορευτούν, για μια ακόμη φορά, στην καταχνιά δυο λαοί. Τον Ιανουάριο του 1923, στην Λωζάννη, υπογράφεται η ανταλλαγή των Τουρκο-Ελληνικών πληθυσμών, με βάση το θρήσκευμα. Ατέλειωτες σειρές εκπατρισμένων Ελληνο- μουσουλμάνων θρηνούν για το βίαιο ξεριζωμό από τα ελληνικά χώματα. Δεν φτάνει το μέτρο για να μετρήσεις πόσοι Χριστιανοί, από την Προποντίδα, τον Πόντο και τ΄άλλα παράλια της Μ. Ασίας πορεύονται με την απόγνωση προς το άγνωστο. Ανάμεσά τους και Κίοι από την “Κιανών Πολιτεία” του Αριστοτέλη, στην Προύσσα. Η Ελληνική Επιτροπή Αποκατάστασης Προσφύγων που συγκροτείται δεν έχει κάτι χρήσιμο να κάνει (τί Επιτροπή θα ήταν;). Δεν γνωρίζει ούτε τον ακριβή αριθμό των προσφύγων, ούτε πόσα στρέμματα θα τους διανεμηθούν. Μούντζες και κατάρες πέφτουν από τους ντόπιους στους κατατρεγμένους: “Από πού ξεφυτρώσατε τουρκόσποροι πρόσφυγγες με τις παστρικιές σας;'”
Βάλτοι, άνυδρα εδάφη παραχωρούνται στους εκδιωγμένους από τις εστίες τους. Αρρώστιες και πείνα τους θερίζουν. Ρακένδυτοι, ανυπόδητοι Κίοι φτάνουν σε βαλτότοπο πέντε βήματα από το Ναύπλιο της Αργολίδας. Εκεί ρίχνουν ριχτίμι. Διαφεντεύουν τα βούρλα, που ξεπερνούν το ύψος των παιδιών τους. Τα τσακάλια τρομάζουν και φεύγουν, όταν οι ανθρώπινοι πόνοι γίνονται οιμωγές και ουρλιαχτά. Μένουν μόνο τα βατράχια να κοάζουν. Μα η Νέα Κίος γεννιέται. Χρόνο το χρόνο παιδιά, εγγόνια και δισέγγονα των πρώτων κτητόρων νοιώθουν τη φύτρα της γης τους να σαλεύει, να γίνεται θύμηση και στοργή. Φέτος, μάλιστα, οι φαρδιοί δρόμοι με τις μουριές νεύρωσαν, από τις ανάσες των φιλοξενούμενων επισκεπτών των δρώμενων τους. Τα προσφυγικά σπίτια τους άνοιξαν. Στα δέντρα της αυλής κρεμασμένες με μανταλάκια συνταγές για μελομακάρονα, λικέρ βισόν-βύσινου, λειχουδιές και κεράσματα από τις πατρίδες που δεν χάνονται. Όσο υπάρχουν γυναίκες να τις κάνουν τραταμέντα, άνθρωποι να βγαίνουν στο δρόμο για να χορέψουν με βήματα ασίκικα, λαγγεμένα.
Στο προαύλιο της Αγίας Ειρήνης απόβαθες και απόμακρες φωνές ψιθυρίζουν τα περασμένα. Συνήθειες, της καθημερινής και του Σαββάτου. Μοιάζουν με παραμύθια που λένε οι γιαγιάδες, οι παππούδες. Τραγουδιούνται στα νανουρίσματα. Από τα μιντέρια των σπιτιών οι μιντερούδες ρωτάνε: ” Άραγε καταλάβατε πόσο πολύ πονέσαμε για να φτάσετε εσείς ως εδώ;” Καμιά απόκριση. Ένας – ένας, μια- μια τους ανάβει ένα κερί. Έχει άδικο όποιος λέει πως όλα με τον καιρό ξεχνιούνται και σβήνουν σαν να μην ήταν ποτέ πραγματικότητα. Και τότε ο πεζόδρομος γίνεται αυτό που είναι στ΄αλήθεια: μια αξία ανθρώπινη.
Βρισκόμαστε μπρος στο σπίτι της Υπατίας και του συντρόφου της, πρώτου Δημάρχου Ν. Κίου, Χρήστου Δελή. Θεράποντες και οι δυο του αφιλόκερδου λόγου και τέχνης έρχονται αντιμέτωποι με την απροσμέτρητη πνευματική φτώχεια των ντόπιων. Δεν το βάζουν κάτω. Με την αρωγή τους οι συντοπίτες τους, Κίοι πρόσφυγες, αποτινάζουν τη μιζέρια της χρείας. Οι Δελήδες δεν σκύβουν ούτε όταν χάνουν τη δεκαενιάχρονη μοναχοκόρη τους Εύα. Η οξύτατη οδύνη είναι ένας τρόπος να εκφράζουν την αθεράπευτη περηφάνεια τους. Κοινωνάμε με τις εύφορες ψυχές τους, αφήνοντας στην καγκελόπορτα του σπιτιού τους το κατακόκκινο τριαντάφυλλο που μας μοιράζουν οι συγκαιρινοί μας νεο-Κίοι.
Στο ψαραδολίμανο της Νέας Κίου ο τελευταίος Δήμαρχος της, Γιώργος Μανινής, δραγάτης της μνήμης μας ευχαριστεί και μας αποχαιρετά. Στα τραπέζια σερβίρονται κρασί και μαγειρέματα από τις νεο-Κίες νοικοκυρές. Δυο νέοι με τα όργανα τους τραγουδούν μακρόσυρτα τραγούδια ανατολίτικα. Έχει, πια, νυχτώσει για τα καλά. Τα φώτα από τα μαγαζιά της παραλίας πέφτουν στην ισάδα της ακρογιαλιάς και του νερού για να γράψουν: Μην ξεχνάτε. Θα σας περιμένουμε και του χρόνου.”
Ο Γιώργος Μανινής, πρόεδρος της Συντονιστικής – Εκτελεστικής Επιτροπής Μνήμης Νέας Κίου, ευχαριστεί την Ευτυχία Καρύδη – Φαράκου με τα πιο θερμά λόγια:
Μεγάλη μας η χαρά και η τιμή να έχουμε μαζί μας, στο όμορφο ταξίδι της μνήμης, την Ευτυχία Καρύδη, σύζυγο του αείμνηστου Γρηγόρη Φαράκου. Την ευχαριστούμε για τα εξαιρετικά της λόγια! Την ευχαριστούμε που στο τέλος της περιπατητικής performance, εκεί στην παραλία της Νέας Κίου, μας μετέφερε τα λόγια του σπουδαίου μικρασιάτη λογοτέχνη Ηλία Βενέζη! Αγαπητή Ευτυχία τα θερμά σου λόγια μας δίνουν δύναμη να συνεχίσουμε. Και έχουμε τόσα πολλά ακόμα να κάνουμε, πρέπει πολλά ακόμη να κάνουμε! Σε περιμένουμε και στα υπόλοιπα, γιατί αυτή τη χρονιά είμαστε όλοι Μικρασιάτες!
Ήταν η δεύτερη ημέρα της περιπατητικής performance στην οποία ήταν παρόντες οι Δημοτικοί Σύμβουλοι Πέτρος Θωμόπουλος, Γιάννης Λυκοσκούφης, Νίκος Κοντός, οι πρόεδροι των Συλλόγων Γονέων του Δημοτικού και του Γυμνασίου Νέας Κίου, Νίκος Κόκκινος και Έλσα Τσακίρη και η Πρόεδρος του Εμπορικού Συλλόγου Άργους Αναστασία Τζίμου.

Περισσότερα Άρθρα

Μυστήριο με νεκρή 28χρονη ηθοποιό στην Τουρκία: Οι φίλοι της πιστεύουν ότι δηλητηριάστηκε

Μυστήριο καλύπτει το θάνατο της 28χρονης τουρκάλας ηθοποιού Sukriye Bulgurcu. Η νεαρή κοπέλα βρέθηκε νεκρή από τους φίλους της μέσα στο σπίτι της, με την πόρτα κλειδωμένη από μέσα και ο θάνατός της κρίνεται από την Αστυνομία ως «ύποπτος». Μετά την έρευνα που έγινε στο σπίτι της Bulgurcu διαπιστώθηκε ότι στο σπίτι δεν υπήρχε άλλο […]

Γ. Ανδριανός για την α’ Εθνοσυνέλευση της Επιδαύρου

Ανδριανός για την α’ Εθνοσυνέλευση της Επιδαύρου: Αν κάτι μας διδάσκει η α’ Εθνοσυνέλευση, αν υπάρχει μια αρχή που υπογραμμίζει κάθε θρίαμβο, αλλά και κάθε τραγωδία του Γένους, αν υπάρχει μία ιδέα που μπορεί πάνω απ’ όλα να ονομαστεί διαχρονικά ελληνική, αυτή είναι ότι ο άνθρωπος είναι σε κάθε περίπτωση υποκείμενο, κι όχι αντικείμενο της […]